παρασυκοφαντέω
παρασυκοφαντέω, cavil at
παρασῡκοφαντέω,
- cavil at, τὸ πρόχειρον τοῦ λόγου Ph. 1.340: abs., find fault, Plu. Adul. 2.73b.
παρα·συκοφαντέω-ῶ [ῠ] chicaner, critiquer en pointillant, Plut. M. 73b ; Phil. 1, 340.
παρασυκοφαντέω, dabei, zugleich verleumden, Plut. discr. ad. et am. 49.