περιμάχητος
περιμάχητος, fought about, fought for
Could not find περιμαχητότατον in Logeion dictionaries.
περιμαχητότατον masculine accusative singular superlative, neuter nominative singular superlative, neuter vocative singular superlative, neuter accusative singular superlative of περιμάχητος
περιμάχ-ητος [ᾰ], ον,
- fought about, fought for, ταῖσι φυλαῖς Ar. Av. 1404; τοῖς πολλοῖς [ὕδωρ] Th. 7.84; [πενία] ἥκιστα περιμάχητον not a thing one would fight for, X. Smp. 3.9, cf. Pl. R. 521a, Lg. 678e; δυναστεία ὑπὸ πάντων ἐρωμένη καὶ π. γεγενημένη Isoc. 8.65, cf. 7.24, 10.17; τὰ π. ἀγαθά such as are matters of contention, highly prized, Arist. EN 1169a21, cf. Pol. 1271b8, Rh. 1363a8, Epicur. Sent. Vat. 45: Sup. -ότατος Isoc. 9.40, Plu. Lyc. 26: in Ar. Th. 319, πόλις π., prob. with collat. sense of fought around, surrounded by battle.
περιμάχητος, ος, ον [ᾰ]
1 qui est l’objet d’un combat, disputé par, dat. Ar. Av. 1404 ; Thc. 7, 84 ; Isocr. 172b, etc. ||
2 digne d’être disputé, désirable, enviable, Xén. Conv. 3, 9, etc.
Étym. περιμάχομαι.
περιμάχητος, umstritten ; Ar. Av. 1404, Thesm. 319 ; Thuc. 7.84 ; Plat. Rep. I.342d u. öfter ; sehr geschätzt, gesucht, wünschenswert, Xen. Symp. 3.9 ; δυναστεία ὑπὸ πάντων ἐρωμένη καὶ π., Isocr. 8.65, vgl. 7.24 ; auch ἡ τροφὴ αὐτοῖς οὐ περιμάχητος ἦν, Plat. Legg. III.678e ; Sp., wie Luc. Tim. 21.
περιμάχητος
περι-μάχητος (ᾰ), ον,
μάχομαι
- fought about, fought for or to be fought for, Ar., Thuc.; οὐ περιμαχητόν not a thing one would fight for, Xen.