περιμάχητος

περιμάχ-ητος [ᾰ], ον,

• fought about, fought for, ταῖσι φυλαῖς Ar. Av. 1404; τοῖς πολλοῖς [ὕδωρ] Th. 7.84; [πενία] ἥκιστα περιμάχητον not a thing one would fight for, X. Smp. 3.9, cf. Pl. R. 521a, Lg. 678e; δυναστεία ὑπὸ πάντων ἐρωμένη καὶ π. γεγενημένη Isoc. 8.65, cf. 7.24, 10.17; τὰ π. ἀγαθά such as are matters of contention, highly prized, Arist. EN 1169a21, cf. Pol. 1271b8, Rh. 1363a8, Epicur. Sent. Vat. 45: Sup. -ότατος Isoc. 9.40, Plu. Lyc. 26: in Ar. Th. 319, πόλις π., prob. with collat. sense of fought around, surrounded by battle.

περιμάχητος, umstritten ; Ar. Av. 1404, Thesm. 319 ; Thuc. 7.84 ; Plat. Rep. I.342d u. öfter ; sehr geschätzt, gesucht, wünschenswert, Xen. Symp. 3.9 ; δυναστεία ὑπὸ πάντων ἐρωμένη καὶ π., Isocr. 8.65, vgl. 7.24 ; auch ἡ τροφὴ αὐτοῖς οὐ περιμάχητος ἦν, Plat. Legg. III.678e ; Sp., wie Luc. Tim. 21.

περιμάχητος περι-μάχητος (ᾰ), ον, μάχομαι

• fought about, fought for or to be fought for, Ar., Thuc.; οὐ περιμαχητόν not a thing one would fight for, Xen.