περιμήκης

περιμήκ-ης, ες, Dor. περιμάκης [ᾱ], ες, AP 6.125 (Mnasalc.): (μῆκος):—

• very tall or long, κοντός Od. 9.487; ῥάβδος 10.298; ἱστοί 13.107; δοῦρα 12.443; ὀϊστοί Hes. Sc. 133; very high, πέτρη Il. 13.63; ὄρος Od. 13.183; very large, huge, οἴκημα Hdt. 2.100; ἀνδρόσφιγγες ib. 175; λίθους μεγάθεϊ περιμήκεας ib. 108; ἄγκυραι Id. 7.36: Comp. -μηκέστερος Ael. Tact. 2.7: but Sup. -μήκιστος Plu. Comm.not. 2.1077b.

περιμήκης, ες, sehr lang ; κοντός, ῥάβδος, Od. 9.487, 10.393, u. öfter ; sehr hoch, πέτρα, Il. 13.63 ; ὄρος περίμηκες, Od. 13.183 ; λίθους μεγάθεϊ περιμήκεας, Her. 2.108 ; 7.36 u. öfter ; Luc. Dea Syr. 28 ; einen superlat. περιμήκιστος hat Plut. adv. Stoic. 35, wenn die Lesart richtig ist.

περιμήκης

-ες

[περι- 6 + μῆκος.]

• • 1

    Of great length, long : κοντόν Od. 9.487. Cf. Od. 10.293, Od. 12.90, 251, 443.

  • 2

    Of great height, lofty : πέτρης Il. 13.63. Cf. Od. 13.183.

    Of great upward size, standing high : ἱστοὶ λίθεοι Od. 13.107.

περιμήκης (μῆκος), neut. περίμηκες: very long, very tall or high.

περιμήκης μῆκος

• very tall or long, Od.:— very large, huge, Hdt.