πλέων
πλέων, neut. πλέον, pl. πλέω; v. πλείων.
1 πλέων, ων, ον, gén. ονος, att. c. πλείων, v. ce mot.
2 πλέων, πλέουσα, πλέον, part. prés. de πλέω.
2. πλέων -ουσα -ον ptc. praes. van 1. πλέω.
3. πλέων nom./acc. sing. n., acc. sing. m./f. en gen. plur. van πλέως.
πλέων, statt πλείων, oft bei Hom. u. Hes., aber auch bei den Attikern, bei denen das neutr. πλέον sogar vorherrscht.
πλέων
-ονος. See πλείων.
πλέων : see πλείων.