προπάσχω
προπάσχω, to suffer first
Could not find προπεπονθώς in Logeion dictionaries.
προπεπονθώς perfect active participle masculine nominative singular, perfect active participle masculine vocative singular of προπάσχω
προπάσχω,
- suffer first or beforehand, Hdt. 7.11, Th. 3.82, etc.; τι S. OC 230 (lyr.), Antipho 2.1.5, Pl. R. 376a; to be ill-treated before, ὑφʼ ἡμῶν Th. 3.67; π. οὐδὲν ἀγαθόν X. Mem. 2.2.5: generally, to be previously affected or modified, Plu. QConv. 2.725a, Plot. 4.5.2.
προ·πάσχω (ao. 2 προέπαθον, pf. προπέπονθα)
1 souffrir auparavant ou le premier, acc. Hdt. 7, 11 ; Thc. 3, 82 ; Soph. O.C. 230 ; Plat. Rsp. 376a, etc. ; πρ. ὑπό τινος, Thc. 3, 67, être maltraité auparavant par qqn ||
2 en b. part : éprouver le premier ou auparavant, acc. Xén. Mem. 2, 2, 5.
προπάσχω, (πάσχω), vor, vorher, voraus leiden ; Soph. O.C. 229 ; Her. 7.11 ; ὑπό τινος, Thuc. 3.67, 82 ; οὐδὲν κακὸν προπεπονθώς, Plat. Rep. II.376a.
Strong 4310
*
to suffer before: I Th 2:2.†
προπάσχω
- to suffer first or beforehand, Hdt., Thuc., etc.: to be ill-treated before, ὑπό τινος Thuc.:—also, ἀγαθὸν πρ. Xen.