προσαρκέω
προσαρκέω, to yield needful aid, succour, assist
Could not find προσαρκῶν in Logeion dictionaries.
προσαρκῶν Verb: present active participle masculine nominative singular of προσαρκέω
προσαρκῶν Verb: present active participle masculine nominative singular, Verb: present active participle neuter nominative singular, Verb: present active participle neuter vocative singular, Verb: present active participle neuter accusative singular, Verb: present active participle masculine vocative singular of προσαρκόω
προσαρκέω,
- give aid, succour, assist, τινι S. OT 141; ὡς θέλοντος ἂν ἐμοῦ π. πᾶν ib. 12; ὡς ἂν προσαρκῶν σμικρὰ κερδάνῃ μέγα Id. OC 72; τοῖς πᾶσιν εἶξαι καὶ π. χάριν Id. Fr. 524.2: abs., E. Hec. 862:—Pass., to be satisfied, c. part., Longin. ap. Porph. Plot. 20.
προσ·αρκέω-ῶ, venir au secours de, subvenir à : τινι, Soph. O.R. 141, venir au secours de qqn ; τι, Soph. O.C. 72, assister en qqe ch. ; abs. Eur. Hec. 862 ||
Moy. se contenter de, avec un part. Lgn fr. 5.
προσαρκέω, (ἀρκέω), genügen, hinreichenden Beistand leisten, τινί, Soph. O.R. 141, vgl. 12 ; Eur. Hec. 862 ; übh. gewähren, leisten, darbieten, ὡς ἂν προσαρκῶν σμικρὰ κερδάνῃ μέγα, Soph. O.C. 72, der auch προσαρκέσας χάριν frg. 469 verbindet, Conject.; Plat. Theaet. 168c ; Plut. Fab. 27. – S. προσάρχομαι.
προσαρκέω
fut. έσω
- to yield needful aid, succour, assist, τινί Soph.; absol., Soph., Eur.