πρόσκειμαι

πρόσκειμαι (on the Ion. forms v. κεῖμαι),

• serving as Pass. to προστίθημι, to be placed or laid by or upon, lie by or upon, οὔατα προσέκειτο handles were upon it, Il. 18.379; τῇ θύρᾳ πρόσκεισο keep close to the door, Ar. V. 142, cf. E. Ph. 739; δοκοὶ τῷ τείχει . . προσκείμεναι lying near the wall, Th. 4.112; of places, lie near, be adjacent, τῷ καλῷ ἀκρωτηρίῳ Plb. 3.24.2, etc.; ὁ προσκείμενος [ἵππος] the inside horse (turning a corner), S. El. 722: metaph., πρόσκειται τὸ κάλλος (ὁ καλός ap. Stob.) τῷ ἀγαθῷ X. Oec. 6.15.
• • • 2 lie beside, cling to, ἀμφὶ μέσσῃ περιπετῆ προσκείμενον S. Ant. 1223.
    • 3 of pessaries, to be applied, remain in place, Hp. Nat.Mul. 109, Mul. 1.37.
  • II generally, to be involved in or bound up with, εἴ τῳ πρόσκειμαι χρηστῷ S. El. 240 (lyr.); ᾧ σὺ πρόσκεισαι κακῷ ib. 1040; κακοῖς γὰρ οὐ σὺ πρόσκεισαι μόνη E. Fr. 418; cf. infr. III.
  • • 2 to be attached or devoted to, τινι Hdt. 6.61; τῷ δήμῳ Th. 6.89, etc.: abs., θεραπεύων π. Id. 8.52; devote oneself to the service of a god, τῷ Διονύσῳ D.C. 51.25; π. διάκονος καὶ ἀκόλουθος ἐκείνῳ (sc. τῷ θεῷ) Arr. Epict. 4.7.20; also of things, π. τῷ λεγομένῳ put faith in a story, Hdt. 4.11; π. οἴνῳ, τῇ φιλοινίῃ, to be addicted to wine, Id. 1.133, 3.34; ἄγραις devote oneself to hunting, S. Aj. 407 (lyr.); ταῖς ναυσί Th. 1.93, cf. 8.89; τῇ τοῦ ὄντος ἰδέᾳ Pl. Sph. 254a; τῇ τοῦ Ὁμήρου ποιήσει Paus. 2.21.10; τοῖς Δημοσθένους λόγοις Aristid. 2.315J.; θειασμῷ Th. 7.50, Plu. Nic. 4.
    • 3 urge, entreat, solicit, Κύρῳ π. δῶρα πέμπων Hdt. 1.123; π. αὐτῷ ἀξιοῦντες . . X. HG 3.4.7: abs., ἐπηκολούθουν κἠντιβόλουν προσκείμενοι with importunity, Ar. Fr. 543; προσκείμενος ἐδίδασκε with zeal, Th. 7.18; δεόμενοι προσέκειντο Plu. Per. 33.
    • • b in military sense, press hard, pursue closely, ἡ ἵππος προσέκειτο πᾶσα Hdt. 9.57, cf. 40, 60; ᾗ μάλιστα αὐτοῖς προσκέοιντο Th. 4.33, etc.; τὸ προσκείμενον the pressure of the enemy, Hdt. 9.61; κλύδωνα πολεμίων προσκείμενον E. IT 316: metaph., ἀνάγκης ἀεὶ προσκειμένης Pl. Phdr. 240e: rarely c. acc., οἵ μʼ ἀεὶ προσκείμενοι E. IA 814 (s.v.l.).
  • III to be assigned to, fall to, belong to, τοῖσι θεῶν τιμὴ αὕτη πρόσκειται Hdt. 1.118, cf. 2.83, etc.; τῷ πρόσκειμαι δούλα; E. Tr. 185 (lyr.), cf. Hdt. 1.196; of qualities, τὴν ἀβουλίαν ὅσῳ μέγιστον ἀνδρὶ πρόσκειται κακόν S. Ant. 1243; βραχεῖ λόγῳ δὲ πολλὰ π. σοφά Id. Fr. 102; ἦ πόλλʼ ἀγρώταις σκαιὰ π. φρενί E. Rh. 266; τὸ δʼ ἄρσεν αὐτοὺς ὠφελεῖ προσκείμενον Id. Hipp. 970; τὸ ῥῆμα πρόσκειται τῇ προτέρᾳ τέρᾳ αἰτιατικῇ belongs to . ., A.D. Synt. 243.20; to be laid upon as a charge, business, προξείνους ἀποδεικνύναι τούτοισι προσκεῖσθαι Hdt. 6.57, cf. 1.119; ἐμοὶ τοῦτο π., μηδένα πελάζειν δόμοις E. Hel. 443; ἄλλῳ δʼ ἄλλο π. γέρας, σὲ μὲν μάχεσθαι, τοὺς δὲ βουλεύειν καλῶς Id. Rh. 107; of punishments, προσκειμένης ζημίας τῷ πωλοῦντι X. Vect. 4.21 (sed leg. προκ-).
  • • 2 to be added or attached to, ἄλγος ἄλγει π. E. Alc. 1039; ἐπὶ τοῖς πάλαι κακοῖς π. πῆμα Id. Heracl. 483; κέρδος πρὸς ἔργῳ Id. Rh. 162; π. τῇ πόλει ὑπὸ τοῦ θεοῦ ὥσπερ ἵππῳ Pl. Ap. 30e; ἐχθρὰ δὲ τῷ θανόντι προσκείσει thou wilt be for ever hated by . ., S. Ant. 94; ταῦτα προσκείσθω τοῖς εἰρημένοις Isoc. 15.196: abs., ἡ χάρις προσκείσεται S. OT 232; εἰ πρόσκειταί τι γράμμα ἢ ἀφῄρηται Pl. Cra. 393d; αἱ γραφαὶ (of νώ) οὐκ ἔχουσι τὸ ῑ προσκείμενον A.D. Pron. 86.12; τὰ ἀντίγραφα οὐκ ἔχει προσκείμενον τῷ φρενιτικοί τὸ εἰσίν" Gal. 16.491, cf. 840.
    • 3 Arith. and Geom., to be added, opp. ἀφῃρῆσθαι, Arist. EN 1132b7, cf. 1138a19, PCair.Zen. 707.3, 709.7 (iii B.C.); προσκείσθω ποτί . . Archim. Spir. 10; also κοινὸς -κείσθω λόγος let the ratio be multiplied into both, Papp. 66.28.
    • 4 in Logic, to be added as a determinant (v. πρόσθεσις III.2), τὸ προσκείμενον Arist. Int. 21a21; τοῖς ὅροις, ἄλλῳ π., Id. APr. 30a1, Metaph. 1029b31; so later, to be specified or given in a document, ὁ αὐτὸς χρόνος π. BGU 388 ii 37 (ii A.D.), cf. PRyl. 421.36 (iii A.D.), etc.

πρόσκειμαι, (κεῖμαι), ion. προσκέομαι, dabei liegen, Thuc. 4.112 u. sonst ; anliegen, οὔατα προσέκειτο, Henkel saßen daran, Il. 18.379 ; τῇ θύρᾳ, vor der Tür liegen, immer davor sein, Ar. Vesp. 142 ; Soph. εἴ τῳ πρόσκειμαι χρηστῷ, El. 233, wie ᾧ σὺ πρόσκεισαι κακῷ, 1029, mit Glück, Unglück behaftet, verbunden sein ; und umgekehrt, τὴν ἀβουλίαν, ὅσῳ μέγιστον ἀνδρὶ πρόσκειται κακόν, Ant. 1228 ; χἠ χάρις προσκείσεται, O.R. 232 ; προσκείμενον κέρδος πρὸς ἔργῳ, Eur. Rhes. 162 ; und noch dazu kommen, ἐπὶ τοῖς πάλαι κακοῖς προσκείμενόν τι πῆμα, Heracl. 484. – Im eigtl. Sinne, davorsitzen, -lagern, ἑπτὰ προσκεῖσθαι πύλαις, Eur. Phoen. 746. – Als Gattin dabeiliegen, zur Gattin gegeben sein, τινί, Her. 1.196 ; dazu gesetzt sein, εἰ πρόσκειταί τι γράμμα ἢ ἀφῄρηται, Plat. Crat. 393d ; Xen. Mem. 3.14.7. – Dab. übertr., sich auf Etwas gelegt haben, eine Sache eifrig betreiben, μώραις ἄγραις προσκείμεθα, Soph. Aj. 407 ; τῇ τοῦ ὄντος ἀεὶ διὰ λογισμῶν προσκείμενος ἰδέᾳ, Plat. Soph. 254a, dah. auch τινί = Einem anhangen, ergeben sein, Her. 6.61 ; τῷ λεγομένῳ, einer Sage anhangen, ihr beistimmen, 4.11 ; οἴνῳ, dem Weine ergeben sein, 1.133, wie τῇ φιλοινίῃ, 3.84, τῷ δήμῳ, Thuc. 6.89, der Demokratie ; ταῖς ναυσί, 1.93, vgl. 8.89 ; ταῖς τοῦ χρηστηρίου ἐλπίσιν, Luc. Alex. 54. – Aber auch = Einem mit Bitten anliegen, mit Aufforderungen zusetzen, τινί, Her. 1.123 ; auch in feindlichem Sinne, Einem feindlich zusetzen, ihn bedrängen, verfolgen, τινί, 9.57, vgl. 40, 60 ; Thuc. 4.33 ; τὸ προσκείμενον, das feindliche Heer, Her. 9.61 ; so auch ἀνάγκης ἀεὶ προσκειμένης μεταχειρίζεσθαι, Plat. Phaedr. 240e ; προσκείμενον τῇ πόλει ὑπὸ τοῦ θεοῦ, passivisch, der Stadt von Gott auferlegt, Apol. 30e ; Pol. oft, z.B. τῇ πόλει, ihr hart zusetzen, 1.11.6. – Dah. auch zukommen, obliegen, gebühren, Her. 1.83, 118, 2.83, 6.57, 7.36.

πρόσκειμαι

[προσ- 1.]

To be put upon something, be put in position : οὔατʼ οὔ πω προσέκειτο Il. 18.379.

πρόσκειμαι : be attached to (pass. of προστίθημι), ipf., Il. 18.379†.

πρόσκειμαι fut. -κείσομαι on the Ionic forms v. κεῖμαι serving as Pass. to προστίθημι

• • Ito be placed or laid by or upon, to lie by or upon, οὔατα προσέκειτο handles were upon it, Il.; τῇ θύρᾳ προσκεῖσθαι to keep close to the door, Ar.; δοκοὶ τῷ τείχει προσκείμεναι lying near the wall, Thuc.:— ὁ προσκείμενος ἵππος the inside horse (turning a corner), Soph.
  • • 2to lie beside, cling to, Soph.: of a woman, to be given to wife, τινί Hdt.
  • IIgenerally, to be involved in or bound up with good or evil, c. dat., Soph.
  • • 2to be attached or devoted to, τινί Hdt., Thuc., etc.; πρ. τῷ λεγομένῳ to put faith in a story, Hdt.; πρ. οἴνῳ to be addicted to wine, Hdt.; ἄγραις hunting, Soph., etc.
    • 3to press upon, be urgent with a person, c. dat., Hdt., Xen.; προσκείμενος with zeal, Thuc.
    • • bin military sense, to press close or hard, pursue closely, τινί Thuc.; absol. to follow close, Ar.; τὸ προσκείμενον the enemy, Hdt.
  • IIIwith a thing for the subject, to fall to, belong to, τοῖσι θεῶν τιμὴ αὕτη προσκέαται Hdt.; πρ. τινι δοῦλος Eur.:— to be laid upon as a charge, to do something, c. inf., Hdt., Eur.
  • • 2to be added or attached to, Soph., Eur.:—absol., ἡ χάρις προσκείσεται Soph.