πταίρω

πταίρω, Hippiatr. 38 (v.l. πτέρεται, v. πτέρομαι), also πτείρω, Hdn. Gr. 1.191 codd. (pres. in use in early writers πτάρνυμαι, Hp. Morb. 2.54, X. An. 3.2.9, Philem. 100.4, Arist. Pr. 962b8 (also πτάρνεται Gloss.), impf. ἐπταρνύμην Diog. Ep. 35.3): aor. 2 ἔπτᾰρον Od. 17.541, etc.: rarely aor. 1, part. πτάραντες Arist. Pr. 963a33 (s.v.l.):—Pass., v. sub fin.:—

• sneeze, μέγʼ ἔπταρεν he sneezed aloud, Od. l.c. (taken for a good omen, cf. Ar. Ra. 647, etc.); but also as a bad omen, λυπούμεθʼ ἂν πτάρῃ τις Men. 534.9; ἔπταρον εἰς ἀνέμους AP 11.375 (Maced.); οὐδὲ λέγει Ζεῦ σῶσον, ἐὰν πτάρῃ ib. 268; ἀναλαβὼν τοιοῦτόν τι, οἵῳ κνήσαις ἂν τὴν ῥῖνα, πτάρε Pl. Smp. 185e: metaph. of a lamp, sputter, AP 6.333 (Marc. Arg.):—also in aor. Pass., part. πταρείς Hp. Epid. 5.14, Arist. Pr. 887b35.

πταίρω, fut. πταρῶ, aor. I. ἔπτᾱρα, gew. aor.2 ἔπταρον, niesen ; μέγʼ ἔπταρε, er nieste laut, Od. 17.541, wo es schon als gute Vorbedeutung gilt, vgl. 545, Her. 6.107, Ar. Ran. 646 ; πτάρε, Plat. Symp. 185e ; Sp.
Uebertr. von der Lampe, sich schneuzen, λύχνε, τρὶς ἔπταρες, Ep.adesp. 61 (VI.333). – Besser attisch soll πτάρνυμαι sein.

†πταίρω

3 sing. aor. ἔπταρε. (ἐπι-)

To sneeze : Τηλέμαχος μέγʼ ἔπταρεν Od. 17.541.

πταίρω , aor. 2 ἔπταρεν: sneeze, Od. 17.541†.

πταίρω the pres. in use was the Dep. πτάρνυμαι

• to sneeze, μέγʼ ἔπταρε he sneezed aloud, Od., Ar.; Ζεῦ σῶσον, ἐὰν πτάρῃ, as we say "God bless you, " Anth.:—of a lamp, to sputter, Anth.