σέβας
σέβας, reverential awe, a feeling of awe
Could not find σέβαι in Logeion dictionaries.
σέβαι Noun: neuter dative singular of σέβας
σέβ-ας, τό, only nom., acc., and voc. sg.; pl. σέβη A. Supp. 755, as if from σέβος, τό: (σέβομαι):—
- reverential awe, which prevents one from doing something disgraceful (cf. σέβομαι), σ. δέ σε θυμὸν ἱκέσθω Πάτροκλον Τρῳῇσι κυσὶν μέλπηθρα γενέσθαι Il. 18.178; αἰδώς τε σ. τε h.Cer. 190; also awe with a notion of wonder, σ. μʼ ἔχει εἰσορόωντα Od. 3.123, 4.75, cf. 142, etc.: generally, reverence, worship, honour, σ. ἀφίσταται A. Ch. 54 (lyr.); σ. τὸ πρὸς θεῶν Id. Supp. 396 (lyr.): c. gen. objecti, Διὸς σέβας reverence for him, Id. Ch. 645 (lyr.): c. gen. subjecti, πάγος ἄρειος, ἐν δὲ τῷ σ. ἀστῶν Id. Eu. 690; so εἰ. περ ἴσχει Ζεὺς ἔτʼ ἐξ ἐμοῦ σ. S. Ant. 304.
- II after Hom., the object of reverential awe, holiness, majesty, σ. Τροΐας Sapph. Supp. 5.9; δαιμόνων σ. A. Supp. 85 (lyr.); γᾶ, πάνδικον σ. ib. 776 (lyr.); θεῶν σέβη ib. 755, cf. E. Med. 752; Ἥλιε, . . Θρῃξὶ πρέσβιστον σ. (as Bothe and Lob. for σέλας) S. Fr. 582; σ. ἐμπόρων, of a funeral mound serving as a land-mark, E. Alc. 999 (lyr.): hence periphr. of reverend persons, ὦ μητρὸς ἐμῆς σ. A. Pr. 1091 (anap.); σ. κηρύκων, of Hermes, Id. Ag. 515; σ. ὦ δέσποτʼ Id. Ch. 157 (lyr.), cf. E. IA 633; Πειθοῦς σ. A. Eu. 885; τοκέων σ. ib. 546 (lyr.); Ζηνὸς σ. S. Ph. 1289; of things, σ. μηρῶν A. Fr. 135; χειρός E. Hipp. 335; σ. ἀρρήτων ἱερῶν Ar. Nu. 302.
- 2 object of awestruck wonder, σ. πᾶσιν ἰδέσθαι h.Cer. 10: πᾶσι τοῖς ἐκεῖ σέβας, of Orestes, S. El. 685; of the arms of Achilles, Id. Ph. 402 (lyr.).
σέβας (τὸ) seul. aux deux formes σέβας (nom. voc. acc. sg.) et σέβη (nom. acc. pl.)
I dans Hom., etc. crainte religieuse, crainte mêlée de respect, d’où crainte, pudeur, Il. 18, 178 ; Od. 3, 123 ; 4, 75, etc. ; joint à αἰδώς, Hh. Cer. 190 ; chez les Trag. etc. ; ἴσχειν σέβας ἔκ τινος, Soph. Ant. 304, obtenir du respect de qqn ; avec le gén. de la pers. à qui l’on témoigne du respect, Eschl. Ch. 645 ; θεῶν σέβας, c. θεοὶ σεβαστοί, Soph. O.R. 830, dieux vénérables ; ou de celle qui témoigne du respect, Eschl. Eum. 690 ||
II après Hom.:
1 ce qui inspire le respect, objet de respect, d’où sainteté, majesté, Eschl. Suppl. 84, 776, etc. ; périphr. avec un n. de pers. ou de ch. : ὦ μητρὸς ἐμῆς σ. Eschl. Pr. 1091, ô mère sainte ! cf. Eschl. Ag. 515, etc. ; Soph. Ph. 1289, etc. ; σ. ἱερῶν, Ar. Nub. 302, sainteté des sacrifices, etc. ||
2 p. ext. respect ou adoration des dieux, culte des dieux, Oracl. (DH. 1, 68) ||
3 objet de crainte, de respect ou d’admiration, Hh. Cer. 10 ; Soph. El. 685, etc. ||
4 marque d’honneur, Soph. Ph. 402 ||
➳ Plur. σέβη, Eschl. Suppl. 755.
Étym. σέβω.
1. ontzag, schroom, eerbied:
2. voorwerp van ontzag, majesteit:
σέβας, τό, fast nur im nom., accus. u. voc. sing. gebr., ehrfurchtsvolle, staunende Scheu ; bes.
a) die Scheu vor der Gottheit, od. die Scham vor Menschen, wenn man etwas Unrechtes zu tun im Begriff ist, wogegen das eigene Gefühl sich auflehnt, σέβας δέ σε θυμὸν ἱκέσθω, Πάτροκλον κυσὶν μέλπηθρα γενέσθαι, Il. 18.178 ; dah. Ehrfurcht u. Schamgefühl, αἰδώς τε σέβας τε, H.h. Cer. 190 ; u. so oft Tragg. : τὸ πᾶν Διὸς σέβας παρεκβάντες, Aesch. Ch. 635 ; τοκέων σέβας εὖ προτίων, die Ehrfurcht vor den Eltern, Eum. 516 ; vgl. τὸ γὰρ τεκόντων σέβας τρίτον τόδʼ ἐν θεσμίοις Δίκας γέγραπται, Suppl. 688 ; plur., θεῶν σέβη δείσαντες, 755 ; εἴπερ ἴσχει Ζεὺς ἔτʼ ἐξ ἐμοῦ σέβας, Soph. Ant. 304 ; σέβας ἀρρήτων ἱερῶν, Ar. Nub. 302.
b) die Scheu, welche den Menschen bei einem unerwarteten, überraschenden Anblick ergreift, Staunen, Bewunderung, σέβας μʼ ἔχει εἰσορόωντα, Od. 3.123, 4.75, 142 ; εἰσῆλθε λαμπρός, πᾶσι τοῖς ἐκεῖ σέβας, Soph. El. 675.
c) der Gegenstand der Verehrung, Ἑρμῆν, φίλον κήρυκα, κηρύκων σέβας, Aesch. Ag. 501, vgl. Prom. 1093, Ch. 154 ; ἀπώμοσʼ ἁγνοῦ Ζηνὸς ὕψιστον σέβας, Soph. Phil. 1273 ; ὦ σέβας ἐμοὶ μέγιστον, Eur. I.A. 633, u. oft, als Umschreibung der verehrten Person ; auch sp.D., wie Theocr. 24.76.
a) die Scheu vor der Gottheit, od. die Scham vor Menschen, wenn man etwas Unrechtes zu tun im Begriff ist, wogegen das eigene Gefühl sich auflehnt, σέβας δέ σε θυμὸν ἱκέσθω, Πάτροκλον κυσὶν μέλπηθρα γενέσθαι, Il. 18.178 ; dah. Ehrfurcht u. Schamgefühl, αἰδώς τε σέβας τε, H.h. Cer. 190 ; u. so oft Tragg. : τὸ πᾶν Διὸς σέβας παρεκβάντες, Aesch. Ch. 635 ; τοκέων σέβας εὖ προτίων, die Ehrfurcht vor den Eltern, Eum. 516 ; vgl. τὸ γὰρ τεκόντων σέβας τρίτον τόδʼ ἐν θεσμίοις Δίκας γέγραπται, Suppl. 688 ; plur., θεῶν σέβη δείσαντες, 755 ; εἴπερ ἴσχει Ζεὺς ἔτʼ ἐξ ἐμοῦ σέβας, Soph. Ant. 304 ; σέβας ἀρρήτων ἱερῶν, Ar. Nub. 302.
b) die Scheu, welche den Menschen bei einem unerwarteten, überraschenden Anblick ergreift, Staunen, Bewunderung, σέβας μʼ ἔχει εἰσορόωντα, Od. 3.123, 4.75, 142 ; εἰσῆλθε λαμπρός, πᾶσι τοῖς ἐκεῖ σέβας, Soph. El. 675.
c) der Gegenstand der Verehrung, Ἑρμῆν, φίλον κήρυκα, κηρύκων σέβας, Aesch. Ag. 501, vgl. Prom. 1093, Ch. 154 ; ἀπώμοσʼ ἁγνοῦ Ζηνὸς ὕψιστον σέβας, Soph. Phil. 1273 ; ὦ σέβας ἐμοὶ μέγιστον, Eur. I.A. 633, u. oft, als Umschreibung der verehrten Person ; auch sp.D., wie Theocr. 24.76.
σέβας
τό
[σέβομαι.]
- 1
Sensitiveness to the opinion of others, fear of what others may think or say, shame ( = αἰδώς
2) : σέβας σε θυμὸν ἰκέσθω Il. 18.178. - 2
Wonder : σέβας μʼ ἔχει εἰσορόωντα (εἰσορόωσαν) Od. 3.123, Od. 4.75, 142, Od. 6.161, Od. 8.384.
- 1
σέβας : awe, reverence, dread; then ‘astonishment,’ ‘wonder,’ Od. 3.123, Od. 4.75.
σέβας
only in nom., acc., and voc. sg.
σέβομαι
- Ireverential awe, a feeling of awe, Hom., etc.:—generally, reverence, worship, Trag.; c. gen. objecti, Διὸς σέβας reverence for Jove, Aesch.
- IIthe object of awe, holiness, majesty, Eur.: periphr. for persons, σ. κηρύκων, i. e. Hermes, Aesch.
- 2an object of wonder, a wonder, Hhymn., Soph.: an honour conferred on one, as the arms of Achilles on Ulysses, Soph.