σίντης
σίντης, destructive, ravenous
Could not find σίντην in Logeion dictionaries.
σίντην Noun: masculine accusative singular of σίντης
σίντης, ου, ὁ, (σίνομαι) poet. word,
- = σίνις, ravening, of the lion, Il. 11.481, 20.165; of the wolf, 16.353: with a fem. Subst., σίνταο φάλαγγος Nic. Th. 715.
- 2 Subst., = ἔχις, ib. 623.
- 3 spoiler, thief, Opp. H. 4.602, Cat.Cod.Astr. 7.115.
- 4 hoopoe, Hsch. s.v. μακεσίκρανος (σιήτην cod.).
σίντης, ου (ὁ) pillard, voleur, rapace, en parl. de certains animaux (lion, Il. 11, 481 ; 20, 165 ; loup, Il. 16, 353, etc.); en gén. Nic. Th. 623 ; avec un subst. fém. Nic. Th. 715.
Étym. σίνω.
σίντης, ὁ, der Räuberische, Reißende ; Beiwort des Löwen u. des Wolfes, Il. 11.481, 16.353, 20.165 ; auch von der Spinne, φάλαγξ, Nic. Th. 715.
σίντης
[σίνομαι.]
Ravening : λῖν σίντην Il. 11.481, λύκοι σίνται Il. 16.353. Cf. Il. 20.165.
σίντης : ravening. (Il.)
σίντης, ου, ὁ,
σίνομαι
- destructive, ravenous, of wild beasts, Il.