συνδυαστικός
συνδυαστικός, disposed to live in pairs
Could not find συνδυαστικὸν in Logeion dictionaries.
συνδυαστικὸν masculine accusative singular, neuter nominative singular, neuter vocative singular, neuter accusative singular of συνδυαστικός
συνδῠ-αστικός, ή, όν,
- disposed to live in pairs, ἄνθρωπος γὰρ τῇ φύσει συνδυαστικὸν μᾶλλον ἢ πολιτικόν Arist. EN 1162a17, cf. Hierocl. p.52 A.
συνδυαστικός, ή, όν, apte à s’unir deux à deux, Arstt. Nic. 8, 12, 7 ; Hiérocl. (Stob. Fl. 67, 22).
Étym. συνδυάζω.
συνδυαστικός, ή, όν, zur Verbindung zweier Personen oder Sachen gehörig ; ἄνθρωπος γὰρ τῇ φύσει συνδυαστικὸν μᾶλλον ἢ πολιτικόν, Arist. eth. 8.12.
συνδυαστικός, ή, όν
- disposed to live in pairs, Arist.