συνδρομή
συνδρομή, a tumultuous concourse
συνδρομ-ή, ἡ,
- tumultuous concourse of people, Cephisod. ap. Arist. Rh. 1411a29, Plb. 1.67.2 (pl.), LXX Ju. 10.18, Act.Ap. 21.30; ἐπί τινα, κατά τινων, D.S. 3.71, 15.90; σ. τῶν ὄχλων εἰς τὴν ἐκκλησίαν Posidon. 36 J.; ἀπὸ συνδρομῆς tumultuously, D.S. 13.87.
- 2 of things, στενὴ πορθμοῦ σ. (cf. foreg.) Lyc. 649; σ. αἵματος εἰς τὸν πληγέντα τόπον a determination of blood, Arist. Pr. 889b30; σ. θερμοῦ Plu. QConv. 2.695a; combination, κέκληται ἡ σ. τούτων καυλός Sor. 1.9; σ. ἀγαθῶν Str. 5.3.7; ἡ σ. τοῦ λόγου its conclusion, moral, AP 9.203 (Phot. or Leo Phil.); esp. Medic., concurrence of symptoms, ‘clinical picture’, Gal. 11.59, Aret. CA 1.10.
- b contraction of a muscle, Antyll. ap. Orib. 45.15.5, Cat.Cod.Astr. 8(3).147 (pl.); of the prepuce, Paul.Aeg. 6.55.
- 3 in Rhet., provisional concession of an adversaryʼs standpoint, Hermog. Id. 2.1, 7, Aristid. Rh. 1 p.491 S.
συνδρομή, ῆς (ἡ)
I concours, c. à d. :
1 action de se réunir tumultueusement, d’où réunion tumultueuse, Céphisod. (Arstt. Rhet. 3, 10, 7) ; DS. 3, 71 ; 15, 90 ; Posidon. (Ath. 212e) ; ἀπὸ συνδρομῆς, DS. 13, 87, tumultueusement ||
2 affluence de choses, de biens, Str. 235 ; σ. αἵματος εἰς τόπον, Arstt. Probl. 9, 3, afflux de sang sur une partie du corps ||
3 le fait de se rencontrer ou d’aboutir, d’où conclusion d’un discours, morale d’un récit, Anth. 9, 203 ||
II t. de rhét. concession, Rhét. 3, 296 W. ; 9, 383 W.
Étym. συνδραμεῖν.
συνδρομή, ἡ, Zusammenlaufen, Zusammenkommen ; bes. aufrührerische Versammlungen ; Pol. 1.67.2, 69.11 ; Arist. rhet. 3.10 sagt μὴ πολλὰς ποιήσωσι τὰς συνδρομὰς ἐκκλησίας.
Strong 4890
**
a concourse, esp. of a riotous gathering: Ac 21:30 (Arist., Polyb., al.).†
συνδρομή
συν-δρομή, ἡ,
δρόμος
- 1a tumultuous concourse of people, ap. Arist.
- 2of things, ἡ σ. τοῦ λόγου its conclusion, moral, Anth.