συνδυασμός
συνδυασμός, a being taken two together
συνδῠ-ασμός, ὁ,
- a being taken two together, πάντες οἱ ἐνδεχόμενοι σ. all possible combinations of one and one (i.e. of n things two at a time), Arist. Pol. 1290b35, cf. 1294b2.
- 2 mating, copulation, Hp. Mul. 2.146 vulg. (om. Littré), Arist. Pol. 1335a11; esp. of animals, Id. HA 539b26, al.; ἐκ συνδυασμοῦ γίνεσθαι ib. 539a27; σ. πρὸς τὴν θήλειαν Id. GA 720b29; τὸ ὄργανον τὸ πρὸς τὸν σ. ib. 717b14.
- II in Law, collusion, PTeb. 703.274 (iii B.C.), Gloss.
συνδυασμός, οῦ (ὁ) union de deux personnes ou de deux choses, Arstt. Pol. 4, 4, 8 ; 4, 9, 3, etc. ; particul. accouplement, union, Hpc. 657, 3 ; Arstt. H.A. 5, 1, 6 ; Plut. M. 685e, en parl. d’animaux, Arstt. H.A. 5, 2, 3, etc.
Étym. συνδυάζω.
1. het tot een tweetal samenvoegen, paring, combinatie.
2. seks. paring, copulatie.
συνδυασμός, ὁ, Verbindung zweier Personen od. Sachen ; Arist. Pol. 6.1 ; Plut.
Bei Sp. das Durchstechen des Richters mit einer Partei.
Bei Sp. das Durchstechen des Richters mit einer Partei.
συνδυασμός, οῦ, ὁ,
συνδυάζομαι
- 1a being taken two together, Arist.
- 2a coupling, pairing, Arist.