τοπάζω
τοπάζω, to aim at, guess
τοπάζω,
- aim at, guess, divine, τὸ γὰρ τοπάζειν τοῦ σαφʼ εἰδέναι δίχα A. Ag. 1369; ἃ δὲ δόξῃ τοπάζω, ταῦτʼ ἰδεῖν σαφῶς θέλω S. Fr. 235; τοπάζετε Ar. V. 73; τ. περί τινος Pl. Tht. 155d: folld. by a relat. clause, ib. 151b; εἴτε . ., εἴτε μὴ . . Id. Chrm. 159a: folld. by acc. et inf., Id. Grg. 489d, Phdr. 228d:—Pass., νέον τι γίνεσθαι ἐτοπάσθη D.C. 78.25. (The literal sense to put in a place, given by Hsch., is not found in classical Gr.)
τοπάζω, conjecturer, chercher à comprendre ou à deviner : τι, Eschl. Ag. 1369 ; Soph. fr. 225 ; Ar. Vesp. 73 ; Plat. Leg. 673a, etc. qqe ch. ; περί τινος, Plat. Theæt. 155d, faire des suppositions au sujet de qqe ch. ; avec un relat. Plat. Theæt. 151b ; avec une prop. inf. Plat. Gorg. 489d, Phædr. 228d ; avec εἴτε... εἴτε, Plat. Charm. 159a.
Étym. τόπος.
τοπάζω, 1) an einen Ort stellen, hinstellen, Hesych.
2) auf einen Ort hinzielen, dah. übh. vermuten, erraten, τὸ γὰρ τοπάζειν τοῦ σάφʼ εἰδέναι δίχα, Aesch. Ag. 1342 ; Soph. frg. 225 ; Ar. Vesp. 73 ; τοπάζω γάρ σε ἔχειν τὸν λόγον αὐτόν, ich vermute, Plat. Phaedr. 228d ; φαίνεται οὐ κακῶς τοπάζειν περὶ τῆς φύσεώς σου, Theaet. 155e ; Sp.
2) auf einen Ort hinzielen, dah. übh. vermuten, erraten, τὸ γὰρ τοπάζειν τοῦ σάφʼ εἰδέναι δίχα, Aesch. Ag. 1342 ; Soph. frg. 225 ; Ar. Vesp. 73 ; τοπάζω γάρ σε ἔχειν τὸν λόγον αὐτόν, ich vermute, Plat. Phaedr. 228d ; φαίνεται οὐ κακῶς τοπάζειν περὶ τῆς φύσεώς σου, Theaet. 155e ; Sp.
τοπάζω,
fut. -άσω
τόπος
- to aim at, guess, Aesch., Ar.