ἀδιάπαυστος
ἀδιάπαυστος, not to be stilled, incessant, violent
Could not find ἀδιάπαυστον in Logeion dictionaries.
ἀδιάπαυστον masculine accusative singular, feminine accusative singular, neuter nominative singular, neuter vocative singular, neuter accusative singular of ἀδιάπαυστος
ἀδιά-παυστος, ον,
- not to be stilled, incessant, violent, Plb. 4.39.10, Phalar. Ep. 67.3. Adv. -τως Plb. 1.57.1, Antyll. ap. Orib. 4.11.14.
1 incesante, que no para, interminable
ἀπόρρυσις
κίνδυνοι
ἐπιστολαί
λόγοι
2 adv. -ως incesantemente, sin parar
ἀ. πληγὴν ἐπὶ πληγῇ τιθέναι
ἀ·διάπαυστος, ος, ον, incessant, continuel, Pol. 4, 39, 10.
Étym. ἀ, διαπαύω.
ἀδιάπαυστος, ohne dazwischen auszuruhen, unaufhörlich, κίνδυνος Pol. 4.39.10 ; adv., 1.57.1.