ἀδιάπαυστος
ἀδιάπαυστος, not to be stilled, incessant, violent
ἀδιά-παυστος, ον,
- not to be stilled, incessant, violent, Plb. 4.39.10, Phalar. Ep. 67.3. Adv. -τως Plb. 1.57.1, Antyll. ap. Orib. 4.11.14.
1 incesante, que no para, interminable
ἀπόρρυσις
κίνδυνοι
ἐπιστολαί
λόγοι
2 adv. -ως incesantemente, sin parar
ἀ. πληγὴν ἐπὶ πληγῇ τιθέναι
ἀ·διάπαυστος, ος, ον, incessant, continuel, Pol. 4, 39, 10.
Étym. ἀ, διαπαύω.
ἀδιάπαυστος, ohne dazwischen auszuruhen, unaufhörlich, κίνδυνος Pol. 4.39.10 ; adv., 1.57.1.