ἀντιπολιτεύομαι
ἀντιπολιτεύομαι, to be a political opponent
ἀντιπολῑτ-εύομαι,
- to be a political opponent, Arist. Pol. 1274a14; οἱ -όμενοι the opposite party, Din. 1.97: in sg., political opponent, Cic. Att. 7.8.5: metaph., ὁ φθόνος ταῖς πράξεσιν ἀ. Aristonym. ap. Stob. 3.38.36; ἀ. τινι Plu. Them. 19, Per. 8.
ser oponente político, oponerse c. πρός y ac. de pers.
ἐν δ' Ἄργει Νικόστρατος ἀντεπολιτεύσατο πρὸς Φάυλλον
• c. dat.
τῷ Περικλεῖ
τοῖς παλαιοῖς βασιλεῦσι
τοῖς τυράννοις
• abs.
ἐκ δὲ τῶν λοιπῶν πόλεων τοὺς μὲν ἀντιπολιτευομένους ἐπανείλετο
οἱ ἀντιπολιτευόμενοι
el partido opuestoὁ ἀντιπολιτευόμενος
el rival político
• fig. oponerse
ὁ φθόνος ... ταῖς καλαῖς ἀντιπολιτεύεται πράξεσιν
ἀντι·πολιτεύομαι [λῑ] être d’un parti politique contraire, Din. 102, 30 ; Arstt. Pol. 2, 12, 5 ; ἀ. τινι, Plut. Them. 19, etc. suivre une politique opposée à celle de qqn.
ἀντιπολιτεύομαι, [λῑ], nach entgegengesetzten Grundsätzen in der Staatsverwaltung verfahren, Jemandes politischer Gegner sein, Din. 1.97 Pol. 1.8 u. öfter ; Cic. ad Att. 7.8 ; οἱ ἀντιπολιτευόμενοι, die entgegenstehenden Parteien im Staate ; τινί Plut. Nic. 2 u. öfter.
ἀντιπολιτεύομαι
- Dep. to be a political opponent, Arist.; ἀντ. τινι to oppose his policy, Plut.