ἀσυγκατάθετος
ἀσυγκατάθετος, withholding assent
ἀσυγκατά-θετος, ον,
- withholding assent, διάθεσις Chrysipp.Stoic. 2.40; γνώμη Ph. 1.287, cf. Aristocl. ap. Eus. PE 14.18. Adv. -τως Chrysipp.Stoic. 3.42, Ph. 1.78.
1 que no asiente
διάθεσις
γνώμη
2 adv. -ως sin consentir
ὁρμᾶν ἀ.
ἀ·συγκατάθετος, ος, ον [κᾰᾰ] qui ne consent pas, Aristocl. (Eus. P.E. 761d) ; Phil.
Étym. ἀ, συγκατατίθημι.