ἀσυγχώρητος
ἀσυγχώρητος, forbidden
ἀσυγχώρητος, ον,
- forbidden, D.S. 1.78; not to be conceded or admitted, Agatharch. 8, S.E. M. 7.380; not duly authorized, ἐπιγραφαί SIG 793.8 (Cos, i A. D.).
I
1 no debidamente autorizado, prohibido
ἀκρασία
ἐπιγραφαί
2 inadmisible una afirmación, S.E.M.7.380, 402,
κακά
• subst. τὰ ἀσυγχώρητα cosas inadmisibles
πολλὰ συγγράφοντα τῶν ἀσυγχωρήτων
3 que no perdona de la ira, Gr.Naz.M.36.448D.
II adv. -ως incesantemente glos. a
ἀλίαστον
ἀ·συγχώρητος, ος, ον, non pardonné, impardonnable, DS. 1, 78 ; Sext. etc.
Étym. ἀ, συγχωρέω.
ἀσυγχώρητος, nicht gestattet, DS. 1.78 ; unverzeihlich ; auch akt., nicht gestattend, ungnädig, Sp.