ἀσυνύπαρκτος
ἀσυνύπαρκτος, incapable of coexisting
ἀσυν-ύπαρκτος, ον,
- incapable of coexisting, A.D. Conj. 221.8, Alex.Aphr. Quaest. 97.28, S.E. P. 2.202, Simp. in Cat. 381.13.
que no puede coexistir
τὰ ἐναντία
ἀξιώματα
τὰ μέρη
ἀ. ἡ δικαιοσύνη τῇ ἀδικίᾳ
ἡ κατάφασις τῇ ἀποφάσει ἀ.
τὸ ... διαζευκτικὸν δηλοῦν τὸ ἀσυνύπαρκτον
la conjunción disyuntiva que muestra la incompatibilidad
ἀ·συνύπαρκτος, ος, ον, qui ne peut coexister, Sext. Jambl.
Étym. ἀ, συνυπάρχω.
ἀσυνύπαρκτος, nicht zusammen, neben einander bestehend, Sext.Emp.