Ἀΐδης
Ἀΐδης, [poet. > ᾍδης]
Ἀΐδης, ὁ, poet. for Ἅιδης; v. sub ᾅδης.
Ἀΐδης, ου, alte u. poet. F. für ᾍδης, eigtl. der Unsichtbare, der Gott der Unterwelt, die Unterwelt, α priv. u. ἰδεῖν ; oft Hom. gen. Ἀΐδᾱο u. Ἀΐδεω ; ᾱ bei Sim. mul. 117, Eur. Hec. 1009 und in einzelnen Stellen der Trag., nach Hermanns Aenderung auch h.Cer. 347 Ἀΐδεω – ◡ ◡ –, Orph. H. 69.7 u. öfter in Anth.
Ἀΐδης
- -αο, -εω.
- Also genit. Ἄϊδος (α᷌) and dat. Ἄϊδι (α᷌) (ἀδάμαστος, ἀμείλιχος, ἐνέροισιν ἀνάσσων, ἴφθιμος, κλυτότωλος, κρατερός, πελώριος, πυλάρτης, στυγερός).
- Hades, son of Cronus and Rhea, brother of Zeus, Poseidon, Hera and Demeter, and husband of Persephoneia.
- By lot (Il. 15.187, 191) got the underworld as his realm.
- Wounded by Heracles with an arrow Il. 5.395; πύλαι Ἀΐδαο Il. 5.646, Il. 9.312, Il. 23.71: Od. 14.156; Ἄϊδος κυνέη Il. 5.845;
- his dog carried off by Heracles Il. 8.367, 368;
- etc.: Od. 10.534, Od. 11.47, etc.
- In local sense Il. 23.244.
- His δόμος or δόμοι, δῶ, δῶμα, see δόμος 2, δῶ 2, δῶμα 2 in Lex.
- See also εἰς (II) 2, εἴσω 3, ἐκ (II) 1 in Lex.
- Ἄϊδόσδε [-δε], to Hades. Il. 7.330, Il. 16.856, Il. 20.294, Il. 22.362, Il. 23.137: Od. 3.410, Od. 6.11, Od. 10.560, Od. 11.65, 475.