ἐπαράομαι
ἐπαράομαι, to imprecate curses upon
Could not find ἐπαρώμενος in Logeion dictionaries.
ἐπαρώμενος present middle participle masculine nominative singular of ἐπαράομαι
ἐπᾰράομαι, Cret. part. ἐπαριόμενον Leg.Gort., Cyren. ἐπαρεώμενοι Abh.Berl.Akad. (v. infr.):—
- imprecate curses upon, Πέρσῃσι πολλὰ ἐπαρησάμενος Hdt. 3.75; ἐ. ἐξώλειαν (q. v.) ἑαυτῷ IG 1(2).10.15, Antipho 5.11, Lys. 12.10; τῶν ἱερῶν by the temples, Isoc. 4.156.
- 2 c. dat. only, curse solemnly, Pl. Lg. 931b, Jul. Or. 2.50b, Leg.Gort. 2.40, etc.
- 3 c. acc. rei only, τίνα . . τόνδʼ ἐπηράσω λόγον; what imprecation is this that thou didst utter? S. El. 388; τί ταῦτʼ ἐπήραμαι; D. 18.142: c. acc. et inf., Abh.Berl.Akad. 1925(5).23 (Cyrene).
- 4 with κατά τινος, Schwyzer 688C 7 (Chios, v B. C.).
- 5 c. acc. pers., Pl. Lg. 684d.
- 6 c. fut. inf., swear, vow, ἐ. τάδε . ., τούτῳ ξυναμυνεῖν E. IA 60; vow in addition, βοῦν προσάξειν, εἰ . . Babr. 23.7.
ἐπ·αράομαι-ῶμαι (ao. ἐπηρασάμην, pf. ἐπήραμαι) [ᾱρ] faire des imprécations : τινι, Plat. Leg. 931b, contre qqn ; τι, Soph. El. 388 ; Dém. 275, 7, prononcer qqe imprécation ; τί τινι, Hdt. 3, 75 ; Ant. 130, 34 ; Lys. 121, 4, prononcer qqe imprécation contre qqn ; avec l’inf. faire vœu, en prononçant des imprécations, de, Eur. I.A. 60 ; cf. Plut. Syll. 10 ||
➳ Ao. 2 sg. ἐπηράσω, Soph. l. c. ; pf. ἐπήραμαι, Dém. l. c. Moy. ao. part. ἐπαρησάμενος, Hdt. l. c.
1. vervloeken, een vervloeking uitspreken tegen, met dat. van pers. en acc. v.h. inw. obj.:
2. erbij zweren,
ἐπαράομαι, verwünschen, verfluchen ; τῶν ἐμπρησθέντων ἱερῶν ἐπηράσαντο, sie setzten einen Fluch darauf, εἴ τινες κινήσειαν Isocr. 4.156 ; τί οὖν ταῦτʼ ἐπήραμαι Dem. 18.142 ; τινί, Plat. Legg. XI.931b, XII.949b ; Clearch. bei Ath. XII.541c ; τινί τι, Einem Etwas anwünschen, Πέρσῃσι πολλά Her. 3.75 ; τὴν ἐξώλειαν ἑαυτῷ καὶ οἰκίᾳ τῇ ἑαυτοῦ Dem. 24.151 ; 59.10 u. A.; – λόγον, herbeiflehen, Soph. El. 388.
ἐπαράομαι
fut. -άσομαι
Ionic -ήσομαι
perf. -ήρᾱμαι
- Dep.:— to imprecate curses upon, τινι Hdt.; ἐπ. λόγον to utter an imprecation, Soph.