ἐρωτηματικός
ἐρωτηματικός, interrogative
ἐρωτ-ηματικός, ή, όν,
- interrogative, ὄνομα D.T. 636.11; χρεῖαι Hermog. Prog. 3. Adv. -κῶς Theo Prog. 4 [88], Sch. Ar. Nu. 1225, etc.
ἐρωτηματικός, ή, όν [ᾰ] interrogatif, Hermog. Prog. 21 ; ὄνομα ἐρωτηματικόν, D. Thr. 636, 11, nom (c. à d. pronom) interrogatif (τίς, ποῖος, πόσος).
Étym. ἐρώτημα.
ἐρωτηματικός, zur Frage gehörig, fragweise, λόγος, eine Frage in grammatischer Beziehung, Schol. Ar. Av. 417 u. öfter. Auch adv.