ἡγεμόνευμα
ἡγεμόνευμα, a leading
ἡγεμόν-ευμα, ατος, τό,
- leading: but in E. Ph. 1492 ἁγεμόνευμα νεκροῖσι, = ἡγεμὼν νεκρῶν, cf. Sch. ad loc.
*ἡγεμόνευμα, seul. dor. ἁγεμόνευμα, ατος (τὸ) [ᾱγ] conduite, d’où guide, conducteur, Eur. Ph. 1494.
ἡγεμόνευμα, τό, die Anführung, Leitung, bei Eur. Phoen. 1501 nennt sich Antigone ἁγεμόνευμα νεκροῖσι πολύστονον, Schol. προηγήτειραν τῶν νεκρῶν, in den Tod vorangehend.
ἡγεμόνευμα, ατος, τό,
- a leading: in Eur. ἁγεμόνευμα νεκροῖσι ἡγεμὼν νεκρῶν.