ἡγέομαι

ἡγέομαι, Dor. ἁγ- (irreg. pres. part. ἁγώμενος Hymn.Curet. 4), impf. ἡγούμην Il. 12.28, etc., Ion. -εύμην Hdt. 2.115, ἡγέοντο Id. 9.15: fut. ἡγήσομαι Il. 14.374, etc.: aor. 1 ἡγησάμην Od. 14.48, etc.: aor. 1 ἡγήθην in pass. sense, PGiss. 48.20 (iii A.D.) (cf. περιηγ-): pf. ἥγημαι Hdt. 1.126, 2.115, ἅγημαι Pi. P. 4.248:—

• go before, lead the way, ὣς εἰπὼν ἡγεῖθʼ, ἡ δʼ ἕσπετο Παλλὰς Ἀθήνη Od. 1.125; ἂν πάϊς ἡγήσαιτο νήπιος 6.300, etc.; πρόσθεν δὲ . . Ἶρις ἡγεῖτʼ Il. 24.96; ἡγοῦ πάροιθε E. Ph. 834; ἡ. ἐπὶ νῆα Od. 13.65; ἐς τεῖχος Il. 20.144; κλισίηνδε Od. 14.48, cf. Hdt. 2.93, etc.; ἡγησόμενος οὐδεὶς ἔσται X. An. 2.4.5: Astron., precede in the daily movement, Autol. 2.3, al.
• • • • b c. dat. pers., Τρωσὶ ποτὶ πτόλιν ἡγήσασθαι Il. 22.101; ἐκ Δουλιχίου . . ἡγεῖτο μνηστῆρσι Od. 16.397; οἱ γὰρ βλέποντες τοῖς τυφλοῖς ἡγούμεθα Ar. Pl. 15; ἡ. τοῖς πολίταις πρὸς ἀρετήν X. Ages. 10.2.
      • c with ὁδόν added, ὁδὸν ἡγήσασθαι to go before on the way, Od. 10.263; ἡ. τινὶ τὴν ὁδόν Hdt. 9.15.
      • d c. acc. loci, ἥ οἱ . . πόλιν ἡγήσαιτο who might guide him to the city, Od. 6.114, cf. 7.22, 15.82; ἡ. βωμοὺς ἀστικούς A. Supp. 501.
      • e ἅρματα ἡ. drive chariots, Philostr. Im. 2.23.
      • f of logical priority, to be antecedent, opp. ἕπεσθαι, Stoic. 2.71, 88, S.E. M. 8.110, al., Dam. Pr. 241, Phlp. in GC 195.13, in Ph. 496.14.
      • g ἡγούμενον, τό, the leading principle, the main thing, Ph. Bel. 63.14, cf. Sosip. 1.47.
    • 2 c. dat. pers. et gen. rei, to be oneʼs leader in a thing, θεῖος ἀοιδὸς . . ἡμῖν ἡγείσθω . . ὀρχηθμοῖο Od. 23.134; ἡ. τινὶ σοφίας, ᾠδῆς, Pi. P. l.c., Pl. Alc. 1.125d; ἀλήθεια δὴ πάντων μὲν ἀγαθῶν θεοῖς ἡγεῖται πάντων δὲ ἀνθρώποις Id. Lg. 730c; ἡ. τοῦ χοροῦ Πέρσαις X. Cyr. 8.7.1, cf. Call. Del. 313: c. gen. rei, ἁ. νόμων to lead the song, Pi. N. 5.25; φρόνησις ἡ. τοῦ ὀρθῶς πράττειν Pl. Men. 97c; ἡ. παντὸς καὶ λόγου καὶ ἔργου X. Mem. 2.3.15: also, τὸ ὀρθῶς τοῖς τοιούτοις χρῆσθαι ἐπιστήμη ἦν ἡγουμένη Pl. Euthd. 281a.
    • 3 c. dat. rei, to be leader in . ., κερδοσύνῃ, νηπιέῃσι ἡ. τινί, Il. 22.247, Od. 24.469.
    • 4 c. acc. rei, lead, conduct, ἡ. τὰς πομπάς D. 21.174; τὴν ἀποδημίαν (v.l. for ᾐτήσατο) Dinon 7; τὰς τύχας E. Supp. 226: with adverbial acc., ἡ γλῶσσα πάνθʼ ἡγουμένη S. Ph. 99.
    • 5 part. ἡγούμενος, η, ον, as Adj., σκέλη ἡγούμενα, opp. ἑπόμενα, the front legs, Arist. IA 713b6; ὁ ἡ. πούς the advanced foot, Id. Fr. 74.
  • II lead, command in war, c. dat., νῆες θοαί, ᾗσιν Ἀχιλλεὺς ἐς Τροίην ἡγεῖτο Il. 16.169, cf. Od. 14.238; οὐ γὰρ ἔην ὅς τίς σφιν ἐπὶ στίχας ἡγήσαιτο might lead them to their ranks, Il. 2.687; ἡ. Τρώεσσιν ἐς Ἴλιον 5.211; ἡ. Μῄοσιν 2.864; λόγχαισιν E. Ba. 1360; ἑτέροις Lys. 31.17, cf. X. An. 5.2.6; ἐν ταῖς στρατείαις, αἷς ἡγεῖται βασιλεύς Isoc. 12.180: also generally, πόλει E. Fr. 282.24; but usu. c. gen., Σαρπηδὼν δʼ ἡγήσατʼ . . ἐπικούρων Il. 12.101; ἡγήσατο λαῶν 15.311, cf. 2.567, al.; ἡ. τῆς ἐξόδου Th. 2.10; ἡγούμενος τῶν ἡδονῶν ἀλλʼ οὐκ ἀγόμενος ὑπʼ αὐτῶν Isoc. 9.45: abs., to be in command, Id. 16.21, etc.
  • • 2 rule, have dominion, c. gen., τῆς Ἀσίης, τῆς συμμαχίης, Hdt. 1.95, 7.148; οἱ Θεσσαλίης ἡγεόμενοι Id. 9.1: abs., οἱ ἡγούμενοι the rulers, S. Ph. 386, cf. A. Ag. 1363; ἡ. ἐν τοῖς ἀδελφοῖς leading men, Act. Ap. 15.22; ἡ. σχολῆς to be the head of a philosophical school, Phld. Acad. Ind. p.107 M., al.
    • 3 as official title, ἡγούμενος, ὁ, president, συνόδου PGrenf. 2.67.3 (iii A.D.); γερδίων ib. 43.9 (i A.D.); ἱερέων PLond. 2.281.2 (i A.D.): abs., PFay. 110.26 (i A.D.).
    • • b of Roman governors, ἡ. ἔθνους,= Lat. praeses provinciae, POxy. 1020.5 (ii/iii A.D.); ἡ. τῆς Γαλατίας Luc. Alex. 44.
      • c of subordinate officials, ἡ. τοῦ στρατηγοῦ POxy. 294.19 (i A.D.); κώμης PRyl. 125.3 (i A.D.).
      • d abbot, Just. Nov. 7.1, al.: fem. -μένη abbess, ibid.
    • 4 ἡγούμενος as Adj., principal, πυλών PFlor. 382.15 (iii A.D.), POxy. 55.9 (iii A.D.).
  • III post-Hom., believe, hold, Hdt. (usu. in pf. ἥγημαι, 3 pl. ἡγέαται), etc.; ἡ. τι εἶναι Id. 1.126, al.; ἡγεῖσθε δὲ [θεοὺς] βλέπειν . . πρὸς τὸν εὐσεβῆ βροτῶν S. OC 278, cf. Th. 2.89, Ar. Nu. 1020 (lyr.), etc.
  • • 2 with an attributive word added, ἡ. τινὰ βασιλέα hold or regard as king, Hdt. 6.52; μηδʼ αὐθαδίαν εὐβουλίας ἀμείνονʼ ἡγήσῃ ποτέ A. Pr. 1035; ἅπαντας ἐχθροὺς τῶν θεῶν ἡγοῦ πλέον Id. Ch. 902, cf. 905; ἡ. τἄλλα πάντα δεύτερα to hold everything else secondary, S. Ph. 1442; οὐκ αἰσχρὸν ἡγῇ . . τὰ ψευδῆ λέγειν; ib. 108, cf. Ant. 1167; τὰς τούτων ἀπορίας ἀντιπάλους ἡ. τῷ ἡμετέρῳ πλήθει Th. 4.10; περὶ πολλοῦ ἥγημαι μὴ ξεινοκτονέειν Hdt. 2.115; περὶ πλείονος Isoc. 19.10; περὶ πλείστου Th. 2.89; περὶ οὐδενός Lys. 7.26; παρʼ οὐδέν Decr. ap. D. 18.164: c. part., πᾶν κέρδος ἡγοῦ ζημιουμένη φυγῇ E. Med. 454.
    • 3 esp. of belief in gods, τὴν μεγίστην δαίμονα ἥγηνται εἶναι Hdt. 2.40, cf. 3.8; ἡ. θεούς to believe in gods, Ar. Eq. 32, E. Hec. 800, Ba. 1326; δαίμονας ἡ. Pl. Ap. 27d.
    • 4 ἡγοῦμαι δεῖν think fit, deem necessary, c. inf., And. 1.23, D. 1.20: without δεῖν, παθεῖν μᾶλλον ἡγησάμενοι ἤ . . Th. 2.42 (s.v.l.); ἡγησάμην διατάγματι αὐτοὺς σωφρονίσαι Inscr.Magn. 114 (ii A.D.); ἡγήσατο ἐπαινέσαι Pl. Prt. 346b.
  • IV pf. in pass. sense, τὰ ἁγημένα,= τὰ νομιζόμενα, Orac. ap. D. 43.66; ἡγεόμενον being led, Hdt. 3.14 (ἀγόμενον Dind.): hence act. form ἡγέω, Hdn.Gr. 2.950. (sāg-, cf. Lat. praesagio.)

ἡγέομαι, (ἄγω), dep. med.; das act. ist nur von Grammatikern, wie Hdn. περὶ μον. λ. p. 45, Arcad. p. 150.22 angenommen;
1) vorangehen ; absolut, ἃς ἄρα φωνήσας ἡγήσατο, τοὶ δʼ ἅμ ἕποντο Il. 12.251, öfter ; auch πρόσθεν ἡγεῖτο, 24.96 (vgl. Eur. Bacch. 920, πάροιθε Phoen. 841); ἡγήσατο Παλλὰς Ἀθήνη –, ὁ δʼ ἔπειτα μετʼ ἴχνια βαῖνε θεοῖο Od. 2.405 ; ὁδὸν ἡγήσασθαι, den Weg zeigen, Od. 10.263 ; der Wegweiser sein u. als solcher zeigen, καὶ ἂν παῖς ἡγήσαιτο 6.300 ; ἥ οἱ Φαιήκων ἀνδρῶν πόλιν ἡγήσαιτο 6.114 ; οὐκ ἄν μοι δόμον ἀνέρος ἡγήσαιο 7.22, möchtest du mir nicht das Haus zeigen (indem du auf dem Wege dahin mir vorangehst); so ἄστεα δʼ ἀνθρώπων ἡγήσομαι 15.82, vgl. κήρυκα προΐει – ἡγεῖσθαι ἐπὶ νῆα 13.65 u. κλισίηνδε ἡγήσατο 14.48 ; ἐς τεῖχος Il. 20.144 ; ποτὶ πτόλιν 22.101. So auch die Tragg., ἄγει γυνή τις σωφρόνως ἡγουμένη Aesch. Spt. 627, vgl. Pers. 392, Eum. 964 ; μαντεύομαι γὰρ ὡς ἂν ἡγῆται θεός, wie der Gott mich leitet, Eum. 33 ; ἡγεῖσθε βωμοὺς ἀστικούς, führt mich dahin, zeigt sie mir, Suppl. 496 ; οἱ γὰρ βλέποντες τοῖς τυφλοῖς ἡγούμεθα, οὗτος δʼ ἀκολουθεῖ Ar. Plut. 15 ; τοῖς προβατίοις 299 ; in Prosa, ἡγέομαί σοι τὴν ὁδόν Her. 9.15 ; ἐπὶ θάνατον 3.14 ; ἡγεῖται τὸ ποιοῦν ἀεὶ κατὰ φύσιν, τὸ δὲ ποιούμενον ἐπακολουθεῖ Plat. Phil. 27a ; im Ggstz von ἕπομαι, Phaed. 93a, wie Od. 1.125 ; Thuc. ὁ μὲν ἡγούμενος, ἡ δʼ ἐφεπομένη, 3.45 ; ὁ ἡγησόμενος οὐδεὶς ἔσται, es wird sich keiner finden, der uns den Weg weisen wird, Xen. An. 2.4.5 ; οἵτινες ὑμῖν συμμαχοῦνταί τε καὶ τὴν ὁδὸν ἡγήσονται u. dgl. öfter ; ἡγεῖτο μὲν Χειρίσοφος, ὠπισθοφυλάκει δὲ Ξενοφῶν, Cheiris. zog voran, führte die Vorhut, 4.1.15 ; auch πρὸς τὰ ἐπιτήδεια, = ἄγειν, 2.3.9 ; – ἡγ. εἰς φιλότητα, den ersten Schritt zur Freundschaft tun, Hes. O. 714 ; τὸ ἡγούμενον dem λῆγον entgeggstzt, S.Emp. pyrrh. 2.111, wie adv.log. 2.110 u. oft.
2) als Anführer seiner Schar voranziehen, sie anführen, befehligen, u. absol., Anführer, Befehlshaber sein ; c. dat., νῆες, ᾗσιν Ἀχιλλεὺς ἐς Τροίην ἡγεῖτο, die Ach. nach Troja führte, Il. 16.169, Ἴλιον εἰς ἐρατεινὴν ἡγεόμην 5.211 ; ἐκ Δουλιχίου ἡγεῖτο μνηστῆρσι Od. 16.397 ; 24.469 ; πόλει Eur. bei Ath. X.413e ; Κλέαρχος τοῖς ἄλλοις ἡγεῖτο, οἱ δὲ εἵποντο, er ging den Uebrigen voran, Xen. An. 2.2.8 ; Ξενοφῶν ἡγεῖτο τοῖς ὁπλίταις, befehligte sie, 5.2.6 ; οἱ σοφοὶ ταῖς πόλεσιν Plat. Men. 99b, – c. gen., wobei der Begriff des Gebieteus mehr hervortritt, ἡγήσατʼ ἀγακλειτῶν ἐπικούρων Il. 12.101 ; λαῶν 15.311 u. öfter ; λεῶν, ὧν ὅδʼ ἡγεῖτο Soph. Aj. 1080 ; πόλις γάρ ἐστι πᾶσα τῶν ἡγουμένων Phil. 386, der Anführer, der Regierenden, wie es auch Aesch. Ag. 1336 absolut braucht ; Andere in Prosa, Xen. An. 3.1.25 ; παντὸς τῶν Ἑλλήνων στρατοῦ Her. 7.161 ; Πέρσαι – τῆς Ἀσίας Plat. Menex. 239d ; Κλέαρχον τοῦ δεξιοῦ κέρως ἡγεῖσθαι Xen. An. 1.7.1 ; τῆς πόλεως Mem. 1.7.5 u. Sp.; bes. die Hegemonie unter den griechischen Staaten haben, Plut. Them. 7, Aristid. 24. – Auch τινί τινος, z.B. ἀοιδὸς ἡμῖν ἡγείσθω φιλοπαίγμονος ὀρχηθμοῖο, er soll mit seinem Spiele zum Tanze anführen, uns zum Tanze vorspielen, Od. 23.134 ; πολλοῖσι δʼ ἅγημαι σοφίας ἑτέροις Pind. P. 4.248, vgl. Mosch. 2.121. ἀνθρώποις ἡγούμενοι ᾠδῆς Plat. Alc.I 125c ; allgemeiner, in Etwas vorangehen, leiten, anordnen, auch hervorrufen, auctorem esse, ἁγεῖτο παντοίων νόμων Pind. N. 5.25 ; ἀλήθεια πάντων μὲν ἀγαθῶν θεοῖς ἡγεῖται, πάντων δὲ ἀνθρώποις Plat. Legg. V.730c ; φρόνησις μόνον ἡγεῖται τοῦ ὀρθῶς πράττειν Men. 97c ; ἂν ὀρθῶς ἡμῖν ἡγῶνται τῶν πραγμάτων ibd.a ; ἐπιστήμη ἦν ἡγουμένη καὶ κατορθοῦσα τὴν πρᾶξιν Euthyd. 281a ; ἐν τῇ τέχνῃ Sosip. Ath. IX.378f ; vgl. Plat. Charm. 172a. – Einen acc. der allgemeinen Beziehung vrbdt damit Soph. ὁρῶ βροτοῖς τὴν γλῶσσαν οὐχὶ τἄργα πάνθʼ ἡγουμένην, in allen Dingen, Phil. 99 ; vgl. ὁ θεὸς τὰς τύχας ἡγούμενος Eur. Suppl. 225.
3) wie duco, meinen, glauben, u. mit doppeltem acc. Einen dafür halten, ζῶντα γάρ νιν κρείσσονʼ ἡγήσω πατρός Aesch. Ch. 892 ; αὐθαδίαν εὐβουλίας ἀμείνονα Prom. 1037 ; οὐκ αἰσχρὸν ἡγεῖ τὰ ψευδῆ λέγειν Soph. Phil. 108, öfter, wie Eur.; τὴν μεγίστην δαίμονα ἥγηνται εἶναι Her. 2.40, öfter ; so oft im perf., das sonst selten, z.B. Eur. Phoen. 553 (bei Dem. 43.66 in einem Orac. ist ἁγημένα passivisch gebraucht); φίλον γάρ σε ἡγοῦμαι Plat. Gorg. 473a ; bei Folgdn sehr gewöhnlich ; θεοὺς ἡγεῖσθαι, glauben, daß Götter sind, Götter glauben, Eur. Hec. 800 ; Bacch. 1325 ; Ar. Eq. 32 ; τούτους μόνους θεοὺς ἡγεῖσθαι Plat. Crat. 397c ; εἴπερ δαίμονας ἡγοῦμαι Apol. 27d ; Sp.; vollständig sagt Her. 3.8 Διόνυσον δὲ θεὸν μοῦνον καὶ τὴν Οὐρανίην ἡγεῦνται εἶναι. – Man bemerke noch περὶ πολλοῦ ἥγημαι, ich halte es hoch, Her. 2.115 ; περὶ πλείονος, Isocr. 19.10 ; κόσμον καὶ σιγὴν περὶ πλείστου ἡγεῖσθε, ihr achtet Ordnung am höchsten, Thuc. 2.89.

ἡγέομαι

Fut. ἡγήσομαι Il. 14.374.

3 sing. aor. ἡγήσατο Il. 1.71, Il. 2.867, Il. 12.251, Il. 20.144, etc.: Od. 2.405, Od. 5.192, Od. 14.48, Od. 24.469, etc.

3 dual -άσθην Il. 2.620, 678, 864, 870.

Subj. ἡγήσομαι Od. 15.82.

2 sing. opt. ἡγήσαιο Od. 7.22.

3 sing. -αιτο Il. 2.687: Od. 6.114, 300.

3 sing. imp. ἡγησάσθω Il. 9.168.

Infin. ἡγήσασθαι Il. 22.101: Od. 10.263, Od. 14.238. (ἐξ-.)

• • 1

    To act as guide or pilot, show the way: καὶ ἂν πάϊς ἡγήσαιτο Od. 6.300. Cf. Od. 13.65, Od. 15.82.

    With dat., to guide (a person), show (him) the way: ἥ οἱ πόλιν ἡγήσαιτο (to the city) Od. 6.114. Cf. Il. 1.71: Od. 7.22.

    With cognate acc., to show (the way): τὸν ἠνώγεα αὐτὴν ὁδὸν ἡγήσασθαι (to take me by the way by which he had come) Od. 10.263.

  • 2

    To lead the way, act as leader, take the lead: ὣς φωνήσας ἡγήσατο Il. 20.144. Cf. Il. 9.168, 192, Il. 12.28, Il. 24.96: Od. 1.125, Od. 2.405 = Od. 3.29 = Od. 7.37, Od. 2.413 = Od. 8.46 = 104, Od. 5.192, Od. 14.48.

  • 3

    To lead the way, give a lead, in a course of action.

    With dat.: τοῖσιν εὐπείθης ἡγήσατο νηπιέῃσιν (in their . . .) Od. 24.469.

    To give a lead, cause a start to be made.

    With dat. and genit. of that in which a start is made: ἀοιδὸς ἡμῖν ἡγείσθω ὀρχηθμοῖο Od. 23.134.

  • 4

    To be the leader, commander or chief of.

  • • a

      With genit.: ἐπικούρων Il. 12.101. Cf. Il. 2.567, 620, 638, 678, 731, 851, 867, 870.

    • b

      With dat.: Μῄοσιν Il. 2.864, νῆες, ᾗσιν Ἀχιλλεὺς ἐς Τροίην ἡγεῖτο (brought to Troy under his command) Il. 16.169. Cf. Il. 2.687, Il. 5.211: Od. 14.238.

  • 5

    Absol., to act as chief or leader, lead one’s men Il. 12.251 = Il. 13.833, Il. 13.802, Il. 14.374: Od. 14.470.

    To lead a person on, induce him to follow: κερδοσύνῃ ἡγήσατο Il. 22.247.

  • 6

    To lead or lead on (one’s men).

    With genit.: ἡγήσατο λαῶν Il. 15.311.

    With dat.: Τρωσὶ ποτὶ πτόλιν ἡγήσασθαι Il. 22.101.

  • 7

    To take the lead, be the leading person, among.

    With dat.: ἡγεῖτο μνηστῆρσιν Od. 16.397.

ἡγέομαι (ἄγω), fut. -ήσομαι, aor. -ησάμην: go before, lead the way, guide, lead; opp. ἕπομαι, Od. 1.125; πρόσθενἡγεῖσθαι, Il. 24.696; ὁδόν, Od. 10.263; w. acc. of the place led to, ἄστεα, Od. 15.82; met., w. gen., ὀρχηθμοῖο, Od. 23.134; w. gen. of persons commanded, Il. 2.567, 620, 851.

ἡγέομαι ἄγω

• • IDep. to go before, lead the way, Hom., etc.:—c. dat. pers. to lead the way for him, guide, conduct, Hom.:—also, ὁδὸν ἡγήσασθαι to go before on the way, Lat. praeire viam, Od.
  • • 2c. dat. pers. et gen. rei, to be oneʼs leader in a thing, ἀοιδὸς ἡμῖν ἡγείσθω ὀρχηθμοῖο Od.; ἡγ. τινι σοφίας, ὠιδῆς Pind., etc.:—and c. gen. rei only, ἡγ. νόμων to lead the song, Pind., etc.
    • 3c. acc. rei, to lead, conduct, τὰς πομπάς Dem., etc.
  • IIto lead an army or fleet, c. dat., Hom., etc.:—c. gen. to be the leader or commander of, Hom.
  • • 2absol., οἱ ἡγούμενοι the rulers, Soph.; ἡγούμενοι ἐν τοῖς ἀδελφοῖς leading men, NTest.
  • IIIto suppose, believe, hold, Lat. ducere, Hdt., etc.; ἡγ. τι εἶναι Hdt.
  • • 2with an attributive word added, ἡγ. τινα βασιλέα to hold or regard as king, Hdt.; ἡγ. τι περὶ πολλοῦ Hdt.; περὶ πλείστου Thuc.
    • 3ἡγ. θεούς to believe in gods, Eur., etc.; cf. νομίζω II.
    • 4ἡγοῦμαι δεῖν, to think it fit, deem it necessary to do, c. inf., Dem.; without δεῖν, παθεῖν μᾶλλον ἡγησάμενοι ἤ . . Thuc.
  • IVthe perf. is used in pass. sense, τὰ ἁγημένα τὰ νομιζόμενα, ap. Dem.