ὀσφραντικός
ὀσφραντικός, capable of smelling, quick of scent
ὀσφρ-αντικός, ή, όν,
- capable of smelling, quick of scent, [κυνίδια] Arist. GA 781b10; of the vine, sensitive to odours, Thphr. CP 2.18.4.
- 2 τὸ ὀ. αἰσθητήριον the organ of the sense of smell, Arist. de An. 421b32; τὸ ὀσφραντικόν the capacity of smelling, ὃ ἐνεργείᾳ ἡ ὄσφρησις, τοῦτο δυνάμει τὸ ὀ. Sens. 438b22.
ὀσφραντικός, ή, όν :
1 qui concerne l’odorat, Arstt. An. 2, 9, 13, etc. ; τὸ ὀσφρ. Arstt. Sens. 2, 19, la faculté de sentir ||
2 doué d’un bon odorat, Arstt. G.A. 2, 5, 7 ||
3 odorant, Th. C.P. 2, 18, 4.
Étym. ὀσφραντός.
ὀσφραντικός, zum Riechen gehörig, Arist. gen.an. 5.2 ; τὸ ὀσφ., sp. Medic., wie ὀσφραντήριον.