ὀφθαλμία
ὀφθαλμία, ophthalmia
ὀφθαλμ-ία, Ion. -ιη, ἡ,
- ophthalmia, a disease of the eyes accompanied by the discharge of humours, Hp. Aër. 10, Epid. 1.5 (both pl.), Vid.Ac. 9 (sg.), Ar. Pl. 115, X. Mem. 3.8.3, Pl. Phdr. 255d, Alc. 2.139e, etc.; ὀ. ξηραί Hp. Aër. l.c.; -ίαι ὑγραί ib. 3.
- II metaph., [φθόνος] ὀ. τίς ἐστιν ψυχῆς Phld. Vit. p.21 J.
ὀφθαλμία, ας (ἡ)
1 ophtalmie avec épanchement d’humeurs et chassie, Xén. Mem. 3, 8, 3 ; Plat. Phædr. 255d, etc. ; au pl. Hpc. 943d, etc. ||
2 cécité, Ar. Pl. 115.
Étym. ὀφθαλμός.
ὀφθαλμία, ἡ, Augenkrankheit, Triefäugigkeit ; νοσεῖ που ἄνθρωπος ὀφθαλμούς, ᾧ ὄνομα ὀφθαλμία, Plat. Gorg. 496a ; Phaedr. 255d ; Xen. Mem. 3.8.3 ; Pol. 3.79.12 ; ξηρά, Arist. Probl. 1.9.3. Bei Ar. Plut. 115 Blindheit.
ὀφθαλμία, ἡ,
ὀφθαλμός
- ophthalmia, Ar., Xen., etc.