ὀφέλσιμος
ὀφέλσῐμος, ον, poet. for ὠφέλιμος, Call. Ap. 94, Orph. A. 469, Opp. H. 3.429.
ὀφέλσιμος, ος, ον [ῐ] utile, Call. Ap. 94 ; Opp. H. 3, 429 ; Orph. Arg. 467.
Étym. ὀφέλλω.
ὀφέλσιμος, poet. = ὠφέλιμος, nützlich ; Orph. Arg. 471 ; Opp. Hal. 3.429.