ὀφείλω

ὀφείλ-ω, impf. ὤφειλον; Ep. ὀφέλλω (also Aeol., IG 12(2).67.7 (Mytil.), and Arc., ib. 5(2).343.27 (Orchom. Arc., iv B. C.)), impf. ὤφελλον or ὄφελλον, v. infr. II. 2, 3 (the Att. or Ion. ὀφείλετʼ, ὄφειλον in Il. 11.686, 688, 698, Hes. Op. 174 is prob. due to the Copyists): fut. ὀφειλήσω X. Cyr. 7.2.28, D. 30.7, also ὀφειλέσω TAM 2.431, al.: aor. 1 ὠφείλησα Ar. Av. 115, Th. 8.5 (ἐπ-): pf. ὠφείληκα: plpf. -ήκειν D. 45. 33: aor. 2 ὤφελον (v. infr. II.2, 3):—Pass., aor. part. ὀφειληθείς Th. 3.63. (Cret. ὀφήλω GDI 5015.21, written ὀπέλο Leg.Gort. 10.20, al., Arc. ὀφέλλω (v. supr.) and ὀφήλω SIG 306.40 (Tegea, iv B. C.): in early Att. Inscrr. written both ὀφελ- IG 1(2).91.8, al., and ὀφειλ- ib. 109.9, al.):—

• owe, have to pay or account for, τὸ καὶ μοιχάγριʼ ὀφέλλει Od. 8.332; ὅτι μοι . . ζωάγριʼ ὀφέλλεις ib. 462; χρεῖος, τό ῥά οἱ πᾶς δῆμος ὄφελλεν 21.17; πολέσιν γὰρ Ἐπειοὶ χρεῖος ὄφειλον Il. 11.688; ζημίην ὀ. τῷ θεῷ Hdt. 3.52, etc.: metaph., μητέρα μοι ζώουσαν ὀφέλλετε Call. Fr. 126; τί ὀφείλω; what do I owe? Ar. Nu. 21; ὀ. ἀργύριον, χρέα, Id. Av. 115, Nu. 117; ὀ. ἢ θεῷ θυσίας ἢ ἀνθρώπῳ χρήματα Pl. R. 331b; ὀ. τινὶ δρᾶν τι ib. 332a: c. dat. only, ὀ. τινί to be debtor to another, Ar. Nu. 1135, Lys. 581, etc.; τρίτον δὲ χαίρειν, εἶτʼ ὀ. μηδενί Philem. 163: abs., to be in debt, Ar. Nu. 485, etc.; οἱ ὀφείλοντες debtors, Arist. EN 1167b21, Plu. Vit. aer. al. 2.832a:—Pass., to be due, ἔνθα χρεῖός μοι ὀφέλλεται (v.l. ὀφείλεται) Od. 3.367; χρεῖος ὀφείλετο Il. 11.686, 698; ἢν . . ὀφείληταί τί μοι Ar. Nu. 484; μισθὸς τοῖς στρατιώταις ὠφείλετο X. An. 1.2.11, etc.; τὸ ὀφειλόμενον a debt, ib. 7.7.34; -όμενα ἀποδιδόντες Hdt. 5.99, cf. Simon. ap. Pl. R. 331e.
• • • 2 metaph., ὀ. μέλος τινί Pi. O. 10(11).3; πολλὰ δώμασιν καλά E. HF 287; ὀ. χάριν, v. χάρις I.2; Ἀπόλλωνι χαριστήρια X. Cyr. 7.2.28; τὴν ψυχὴν πᾶσιν Ael. VH 10.5:—Pass., ὀφείλεταί τινι ἐκ θεῶν κλέος A. Fr. 315; ὀ. τινὶ εὐεργεσία Th. 1.137; ἀντὶ χαρίτων ἔχθραι ὀ. X. Cyr. 4.5.32; τοῖς μὲν ἐχθροῖς βλάβην ὀ., τοῖς δὲ φίλοις ὠφελίαν Pl. R. 335e, cf. 332b; τοὐφειλόμενον πράσσουσα Δίκη what is due, A. Ch. 310.
    • 3 as a legal term, to be bound to render, εὐθύνας ὤφειλον And. 1.73 codd. (f.l. for ὦφλον): hence, like ὀφλισκάνω, incur a penalty, ζημίαν Lys. 9.10; διπλῆν τὴν βλάβην Id. 1.32, cf. E. Andr. 360; τὴν τοιαύτην δίκην Pl. Lg. 909a, cf. 774b, 774d, 844e, D. 21.77; ἁμαρτίαν ὀ. Μηνὶ Τυράννῳ IG 3.74.15 (ii/iii A. D.).
    • 4 in Pass., of persons, to be due or liable to, θανάτῳ πάντες ὀφειλόμεθα Simon. 122, cf. LXX Wi. 12.20, IG 3.1381; but τοιαύταις χερσὶν ὀφειλόμεθα our help is due, AP 9.283 (Crin.).
  • II c. inf., to be bound, to be obliged to do, ὀφέλλετε ταῦτα πένεσθαι ye are bound, ye ought to . ., Il. 19.200, cf. Hdt. 1.41, 42, al., E. Alc. 682, 712, etc.; and of things, ought to be, ὁ λόγος οὐκ ἀκριβῶς ὀ. λέγεσθαι Arist. EN 1104a2:—Pass., δράσαντι γάρ τοι καὶ παθεῖν ὀφείλεται A. Fr. 456; σοὶ τοῦτʼ ὀφείλεται παθεῖν it is thy destiny to . ., S. Ph. 1421, cf. El. 1173; ὡς πᾶσιν ἡμῖν κατθανεῖν ὀφείλεται E. Alc. 419, cf. 782, Or. 1245, Lys. 25.11; v. supr. Ι.4.
  • • 2 in this signf. Ep. impf. ὤφελλον or ὄφελλον and aor. ὤφελον or ὄφελον are used of that which one has not, but ought to have, done (ought being the pret. of owe), ὤφελεν ἀθανάτοισιν εὔχεσθαι Il. 23.546; νῦν ὄφελεν πονέεσθαι λισσόμενος 10.117, cf. Od. 4.472.
    • 3 these tenses are also used, folld. by pres. or aor. inf., in wishes that something were or had been in present or past, ἀνδρὸς . . ὤφελλον ἀμείνονος εἶναι ἄκοιτις I ought to be . ., would that I were . . ! Il. 6.350; τὴν ὄφελʼ ἐν νήεσσι κατακτάμεν Ἄρτεμις would that Artemis had slain her !, Il. 19.59, cf. Od. 4.97; τιμήν πέρ μοι ὄφελλεν Ὀλύμπιος ἐγγυαλίξαι Il. 1.353: freq. preceded by εἴθε (Ep. αἴθε), ὡς, ὡς δή, which express the wish still more strongly, αἴθʼ ὄφελες ἄγονός τʼ ἔμεναι ἄγαμός τʼ ἀπολέσθαι O that thou hadst!, Il. 3.40, cf. 1.415, etc.; αἴθʼ ὤφελλες . . σημαίνειν 14.84; αἴθʼ ὤφελλʼ ὁ ξεῖνος . . ὀλέσθαι Od. 18.401; αἴθʼ ἅμα πάντες . . ὠφέλετε . . ἐπὶ νηυσὶ πεφάσθαι Il. 24.254: with ὡς, ὡς ὄφελον . . ἑλέσθαι O that I had . . !, 11.380; θανέειν Od. 14.274; ὡς πρὶν ὤφελλον ὀλέσθαι Il. 24.764, cf. Od. 14.68; ὡς ὤφελες αὐτόθʼ ὀλέσθαι Il. 3.428; ὡς . . ὤφελες Od. 2.184; ὡς ὄφελεν . . Il. 3.173, etc.: strengthd., ὡς δὴ ἔγωγʼ ὄφελον . . Od. 1.217: also with neg., μὴ ὄφελες λίσσεσθαι . . would thou hadst never . . !, Il. 9.698; ἣ μὴ ὤφελλε γενέσθαι 17.686; τὼ μὴ γείνασθαι ὄφελλον Od. 8.312; ὡς μὴ ὤφελλε τεκέσθαι Il. 22.481; ὡς δὴ μὴ ὄφελον νικᾶν Od. 11.548.—So in Trag. and Att., ὤφελον . . S. OT 1157; ὤφελες . . Ar. Th. 865; ὤφελε . . A. Pr. 48, X. An. 2.1.4, etc.: also, as in Ep., εἴθʼ ὤφελες . . S. El. 1021; εἴθʼ ὤφελʼ . . Ar. Nu. 41, etc.; εἰ γὰρ ὤφελον . . Id. Ec. 380, Pl. R. 432c, Cri. 44d; ὡς ὤφελες . . Ar. Ra. 955: with neg., μήποτʼ ὤφελον S. Ph. 969, E. Alc. 880 (anap.), D. 18.288; ὡς μήποτʼ ὤφελον . . E. Ion 286; ὡς μηδὲ νῦν ὤφελον D. 21.78: without augm. in Hdt., εἶδον . . τὸ μὴ ἰδεῖν ὄφελον (v.l. ὤ-) 1.111, cf. 3.65: sts. in Trag. (lyr. and anap.), εἴθʼ ὄφελε . . A. Pers. 915; ὄφελε . . S. Aj. 1192; μήποτʼ ὄφελον . . E. Med. 1413. (In this signf. ὤφειλον is used in late Ep., ὡς μὴ ὤφειλες ἱκέσθαι Q.S. 5.194, but ὤφελλον shd. be read in Hes. Op. 174 and ὤφελε in E. IA 1291.)
    • • b with ind., ὤφελε μηδʼ ἐγένοντο θοαὶ νέες Call. Epigr. 19.1, cf. Q.S. 10.378, etc.
      • c ὄφελον (Adv. acc. to A.D. Adv. 142.9, EM 643.48) in this signf.: c. acc. et inf., ὤμοι ἐγών, ὄφελόν με . . ὀλέσθαι Orph. A. 1159: even with 2 pers. of Verb, ὄφελον ἐβασιλεύσατε 1 Ep.Cor. 4.8, cf. 2 Ep.Cor. 11.1, Ep.Gal. 5.12, Apoc. 3.15, LXX Jb. 14.13, Ath. 4.156a; ὄφελον δυνήσῃ Luc. Sol. 1 (as a solecism): with 3 pers., Arr. Epict. 2.18.15, D.Chr. 38.47: with 1 pers. pl., ὄφελον ἀπεθάνομεν LXX Ex. 16.3; ὤφελον (sic) εἰ ἐδυνάμεθα πέτασθαι PGiss. 17.10 (ii A. D.): c. inf., ὄφελομ μὲν ἡ θεὸς . . στερῆσαι . . OGI 315.16 (Pessinus, ii B. C.).
  • III impers. ὀφείλει, it behoves, c. acc. et inf., Pi. N. 2.6; ὄφελλέ με μήτε . . εἰσοράαν κτλ. A.R. 3.678: so pers. in part., abs., αἱ ὀφείλουσαι ἱερουργίαι τῶν θεῶν the due services of the gods, PTeb. 294.24 (ii A. D.); κατὰ τὸν ὀφείλοντα καιρόν Sor. 1.79. (ὦφλον, ὤφληκα, aor. and pf. of ὀφλισκάνω, were prob. orig. aor. and pf. of ὀφείλω: ὄφελον in signf. II. 3c may be orig. neut. part. of ὤφελε (signf. III) with omission of ἐστί.)

ὀφείλω, fut. ὀφειλήσω, aor. ὤφελον, ep. auch ὤφελλον (s. ὀφέλλω), schuldig sein, schulden ; χρεῖός τινι, Il. 11.688 ; pass., χρεῖος ὀφείλεταί τινι, 11.686 ; μέλος αὐτῷ ὀφείλων, Pind. Ol. 11.3 ; pass., Λατοίδαισιν ὀφειλόμενον οὖρον ὕμνων, P. 4.3 ; καὶ μὴν ὀφείλων γʼ ἂν τίνοιμʼ αὐτῷ χάριν, Aesch. Prom. 987 ; ὀφείλω τοῖς θεοῖς πολλὴν χάριν, Soph. Ant. 331, ich bin ihnen vielen Dank schuldig ; pass., καὶ σοὶ τοῦτʼ ὀφείλεται παθεῖν, El. 1164 ; οἷσιν οὐκ ἐλάσσονα βλάβην ὀφείλω, Eur. Andr. 360 ; πολλὴν χάριν ὀφείλω σοι τῆς γνωρίσεως, Plat. Polit.; τῷ Ἀσκληπιῷ ὀφείλομεν ἀλεκτρυόνα, wir schulden dem Asklepios einen Hahn, Phaed. 118a ; bes. δίκην, in einem Prozesse verurteilt sein, wie ὀφλισκάνω, das gewöhnliche Präsens zu ὀφλεῖν, Legg. X.909a u. öfter. – Τὰ ὀφειλόμενα ἀποδιδόναι, das Schuldige, die Schuld abtragen, Rep. I.331e u. öfter ; τοῖς στρατιώταις ὠφείλετο μισθός, Xen. An. 1.2.11 ; auch ὀφείλω τὴν ὑπόσχεσιν, ich muß mein Versprechen halten, Cyr. 5.2.8 ; καί μοι εὐεργεσία ὀφείλεται, Thuc. 1.137 ; auch ohne accus., verschuldet sein, Schulden haben, εἴ τις ὀφείλει τῷ δημοσίῳ, Ar. Lys. 581 ; ὀφειλήσειν ἐπὶ πέντʼ ὀβολοῖς, Dem. 30.7 ; Sp., οἱ ὀφείλοντες, die Schuldner, Arist. eth. 9.7 ; Plut. – Uebh. schuldig sein, verpflichtet sein, sollen, gew. c. inf., ὀφείλεις με χρηστοῖσι ἀμείβεσθαι, Her. 1.41, 42, 111, 7.50.1, 152 ; ὀφείλει δρέπεσθαι ἄωτον, Pind. N. 2.6 ; τοὐφειλόμενον πράσσουσα Δίκη, Aesch. Ch. 308 ; μηδὲ τόνδʼ ὀφείλομεν κτείνειν, Eur. Hec. 395 ; γενναῖα ὑμᾶς ἀντιδρᾶν ὀφείλομεν, Suppl. 1178 ; pass., πᾶσιν ἡμῖν κατθανεῖν ὀφείλεται, Alc. 421 ; τοῖς φίλοις οἴεται ὀφείλειν τοὺς φίλους ἀγαθόν τι δρᾶν, Plat. Rep. I.332a ; τύπῳ καὶ οὐκ ἀκριβῶς ὀφείλει λέγεσθαι, Arist. eth. 2.2 ; Sp., τὸ αὐτὸ ὀφείλει πάσχειν οὗτος Pol. 6.37.5, ὤφειλε ποιεῖν τὰ τοῦ πολέμου 9.36.4. – Besonders wird so der aor. gebraucht, ὤφελον, ich hätte sollen, c. inf., ἀλλʼ ὤφελεν ἀθανάτοισιν εὔχεσθαι, Il. 23.546, er hätte beten sollen ; τὴν ὄφελʼ ἐν νήεσσι κατακτάμεν Ἄρτεμις ἰῷ, 19.59 ; die hätte Diana töten sollen, wodurch immer ausgedrückt wird, daß dies nicht geschehen ist ; ἔμπας τις αὐτὴν ἄλλος ὤφελεν λαχεῖν, Aesch. Prom. 48 ; λώβαν, ἣν μήποτʼ ἐγὼ προσιδεῖν ὁ τάλας ὤφελον, Soph. Trach. 994 ; Folgde : besonders zum Ausdruck eines Wunsches, bei dem man zugleich ausdrückt, daß er nicht in Erfüllung gegangen ist oder nicht in Erfüllung gehen könne, αἴθʼ ὄφελες παρὰ νηυσὶν ἀδάκρυτος καὶ ἀπήμων ἧσθαι, säßest du doch, d.i. du solltest sitzen, Il. 1.415, vgl. 3.40, 14.84, 18.86 ; αἴθʼ ὤφελλε, Od. 18.401 ; αἴθʼ ὠφέλετε, Il. 24.254 ; αἴθʼ ὄφελον, Od. 13.204 ; und mit ὡς, ὡς ὄφελες oder ὤφελες, 2.184 ; ὡς ὄφελεν oder ὤφελεν, Il. 3.173, 4.315, 6.345, 7.390, 21.279 ; ὡς δή, Od. 1.217, 5.308, 11.548 ; μὴ ὄφελες, wenn du doch nicht hättest, Il. 9.698, 17.686, 18.19, Od. 8.312 ; Hes. O. 176 ; – εἴθʼ ὤφελεν, Ζεῦ, κἀμὲ θανάτου κατὰ μοῖρα καλύψαι, hätte mich doch das Todesgeschick umhüllt, Aesch. Pers. 879 ; εἴθʼ ὤφελες τοιάδε τὴν γνώμην εἶναι, Soph. El. 1010, wärest du doch so, du hättest so sein sollen, aber du bist nicht so ; ὄφελε πρότερον αἰθέρα δῦναι ἀνήρ, Aj. 1171 ; ὡς ὤφελες διαρραγῆναι, Ar. Ran. 955 ; εἴθʼ ὤφελʼ ἡ προμνήστριʼ ἀπολέσθαι κακῶς, Nub. 41 ; μήποτʼ ὤφελον λιπεῖν τὴν Σκῦρον, Soph. Phil. 969 ; u. in Prosa, εἰ γὰρ ὤφελον οἷοί τε εἶναι οἱ πολλοὶ τὰ μέγιστα κακὰ ἐξεργάζεσθαι, Plat. Crit. 44d ; Rep. IV.432c ; Folgde. – Spätere brauchen ὤφελον und ὤφελεν als eine Konjunktion, unabhängig von der folgenden Person, ὤφελόν τις μετὰ ταύτης ἐκοιμήθη, Arr. diss. 2.18 ; ὤφελε μηδʼ ἐγένοντο θοαὶ νέες, Callim. ep. 18.

ὀφείλω

• • a owe c. acc. & dat. γλυκὺ γὰρ αὐτῷ μέλος ὀφείλων ἐπιλέλαθ O. 10.3 ὄφρα Λατοίδαισιν ὀφειλόμενον Πυθῶνί τʼ αὔξῃς οὖρον ὕμνων P. 4.3
  • b impers., it must be (that) c. acc. & inf. ὀφείλει δʼ ἔτι θαμὰ μὲν Ἰσθμιάδων δρέπεσθαι κάλλιστον ἄωτον ἐν Πυθίοισί τε νικᾶν Τιμονόου παῖδʼ N. 2.6

ὀφείλω , ipf. ὄφειλον, ὤφελλον, ὄφελλον, aor. 2 ὄφελον, ὤφελες, pass. ὀφείλεται, ipf. ὀφείλετο: owe, ought; χρεῖος ὄφειλον, ‘they were owing’ a debt; pass. χρεῖος ὀφείλεταί μοι, ‘is due’ me, Il. 11.688, 686, Od. 3.367; then of obligation (ipf. and aor. 2), τῑμήν πέρ μοι ὄφελλεν Ὀλύμπιος ἐγγυαλίξαι, honor at all events ‘he ought to have bestowed’ upon me, Il. 1.353; hence the use in wishes impossible of realization (past or present), explained in the grammars, αἴθʼ ὄφελες παρὰ νηυσὶν ἀδάκρῡτος καὶ ἀπήμων| ἧσθαι, ‘would that thou wert sitting, etc.,’ Il. 1.415.

ὀφείλω

• • Ito owe, have to pay or account for, Hom., etc.; ὀφ. τινί to be debtor to another, Ar.; absol. to be in debt, Ar.:—Pass. to be owed, to be due, Hom., Attic: of persons, to be liable to, θανάτωι πάντες ὀφειλόμεθα (as Horace debemur morti), Anth.
  • IIc. inf. to be bound, to be obliged to do a thing, Il., etc.:—Pass., σοι ταῦτʼ ὀφείλεται παθεῖν it is thy destiny to suffer this, Soph.; πᾶσιν κατθανεῖν ὀφείλεται Eur.
  • • 2in this sense Epic imperf. ὤφελλον, ὄφελλον and aor2 ὤφελον, ὄφελον are used of that which one ought to have done (ought being the pret. of owe), ὤφελεν εὔχεσθαι Il., etc.
    • 3these tenses are also used, foll. by inf., to express a wish that cannot be accomplished, τὴν ὄφελε κατακτάμεν Ἄρτεμις would that Artemis had slain her! (but she had not), Lat. utinam interfecisset! Il.; often preceded by εἴθε (Epic αἴθε), αἴθʼ ὄφελες ἄγονός τʼ ἔμεναι O that thou hadst been unborn, Il.; αἴθʼ ὤφελλʼ ὁ ξεῖνος ὀλέσθαι Od.; —so with ὡς, ὡς ὄφελον ὤλέσθαι O that I had taken! Il.; ὡς ὤφελες ὀλέσθαι Il.; with negat., μηδʼ ὄφελες λίσσεσθαι would thou hadst never prayed! Il.; so in Attic:—in late Greek with Ind., ὄφελον ἐβασιλεύσατε, for βασιλεῦσαι, would ye were kings, NTest.
  • IIIimpers. ὀφείλει, Lat. oportet, c. acc. et inf., Pind.