ὑπερτέλειος
ὑπερτέλειος, beyond completeness
ὑπερτέλ-ειος, ον, (τέλος)
- beyond completeness or perfection, αὐλοὶ ὑ., = ἀνδρεῖοι, Poll. 4.81, cf. Aristox. Fr.Hist. 67.
- 2 of numbers, = ὑπερτελής II.1, Theo Sm. p.45 H.
ὑπερτέλειος, ος, ον :
1 qui dépasse le but, d’où parfait, Ath. 176f ||
2 en parl. de nombres, c. ὑπερτελής 1, Théon Sm. 45, 10 ||
➳ Fém. -α, Rhét. 3, 564 W.
Étym. ὑπερτελής.
ὑπερτέλειος, über das Ziel od. Maß hinaus, übermäßig, Sp.