ὑπερτέλλω
ὑπερτέλλω, to appear above
ὑπερτέλλω,
- rise over or above, ὁ ἥλιος ὑπερτείλας the sun when he has risen above the horizon and reached a certain height, Hdt. 3.104; φλὸξ -τέλλουσα γῆς E. Fr. 772; τοὺς -τείλαντας ἐκ γαίας sprung from the ground, Id. Ph. 1007: c. gen., φαρέων μαστὸς ὑπερτέλλων appearing above her dress, Id. Or. 841 (lyr.); κορυφῆς ὑπερτέλλων πέτρος the stone hanging over the head [of Tantalus], ib. 6, cf. AP 5.235 (Paul.Sil.): rarely c. dat., ib. 9.656 (v/vi A.D.); ὥρα ὥρας μυρία (fort. μορίῳ) ὑπερτείλασα Vett.Val. 343.16:—also in Med., Opp. H. 5.126.
ὑπερ·τέλλω (ao. ὑπερέτειλα) s’élever ou se montrer au-dessus, Anth. 5, 236 ; en parl. du soleil qui s’élève au-dessus de l’horizon, Hdt. 3, 104 ; τινός, Eur. Or. 839 ; τινί, Anth. 9, 656 ; τι, Anth. 8, 178, de qqe ch. ||
Moy. m. sign. Opp. H. 5, 126.
ὑπερτέλλω, darüber erscheinen, sich zeigen, aufgehen ; ὑπερτείλας ὁ ἥλιος, die Sonne, die sich bereits über den Horizont erhoben, eine gewisse Höhe erreicht hat, Her. 3.104 ; τινός, Eur. Phoen. 1009, wie ματρὸς φαρέων μαστὸν ὑπερτέλλοντʼ ἐσιδών, Or. 839. – Med., Opp. Hal. 5.126.
ὑπερτέλλω
fut. -τελῶ
- to appear above, ὑπερτείλας ὁ ἥλιος the sun when he is well above the horizon, Hdt.; ὑπ. ἐκ γαίας to start from the ground, Eur.; c. gen., φαρέων μαστὸς ὑπερτέλλων appearing above her dress, Eur.; κορυφῆς ὑπερτέλλων πέτρος hanging over the head [of Tantalus], Eur.