ὑπερτονέω
ὑπερτονέω, to be overstrained
ὑπερτον-έω,
- to be overstrained, Hp. Mul. 1.1.
ὑπερτονέω-ῶ, c. ὑπερτείνομαι, v. ὑπερτείνω, Hpc. (Gal. Lex. Hipp. 19, 149 dout.).
Étym. ὑπέρτονος.
ὑπερτονέω, to be overstrained