About Report a problem

Menu

disserere

1 disserere v. deserere
2 disserere [CL] 1 to utter, declare. b (intr.) to discourse. c to demonstrate. disseruit verax sermone futura Aldh. VirgV 334; c690 limpida discipulis dogmata disseruit (Epitaph. Theodori) Bede HE V 8; videtur opportunum de sollemnitate adhuc hodierna breviter aliqua ~ere Id. Hom. II 17. 193; 9‥ ~uit, sæde ‥, †dissire, gerece ‥, ~entis, secgende WW.  b dogmatistae doctrina de integritatis dono ~entis Aldh. VirgP 46; est ‥ ad duo ars ~endi: ad quod ex initio manifestum, et ad que ~endo dicuntur intelligendi facultatem Balsh. AD 10; ego et qui mecum ~ebat Judeus Petrus et Symon P. Cornw. Disp. 155; satis exquisite ‥ de pietate nobis ~uit Gir. EH I 15; amodo de unitate materie in his que fiunt ex se invicem ~amus Siccav. PN 92; si eum ~entem audieris, putes te doctissimorum philosophorum gignasiis interesse (Chaundler) Bekynton II app. 285 p. 324.  c ~o, i‥. interpreto, manifesto, ‥ expono GlH D 613; c1127 videns ‥ quod nullo modo posset hec ~ere (Cart. Thorney) Eng. Justice 140; quoniam tractatu exigente anni terminos introduximus, ejusdem divisio ~enda est Adel. Elk. 2. 2 to make eloquent. Cf. disertus. hoc ‥ dentes mundificat ‥, desserit [gl.: facit disertam] linguam, clarificat loquelam Bacon V 69. 3 (w. bellum) to join battle. Cf. 1 conserere 2a. s1217 ardens desiderium bellum cum excommunicatis †~ere [Wend. II 212: conserere] Francigenis Oxnead Chr. 139.
3 disserere [CL] , to separate. b (p. ppl.) scattered, lying far apart. deseruit, separavit GlC D 163; vis tua ‥ umbrarum seras disseruit J. Howd. Ph. 1026.  b disita, separata GlH D 629; dissitus, separatus, divisus Osb. Glouc. Deriv. 179; inter se ac finitimas sed procul etiam dissitas gentes terra marique commercia More Ut. 31.

Saved

Recent