dissideo
dissideo, to sit apart, be remote
Frieze-Dennison Vergil
dissideō, sēdī, sessus, 2, n.: to be situated apart, be separated, 7.370. (dis- and sedeō)
dis-sĭdĕo, ēdi, essum, 2, v. n. [sedeo], to sit apart, to be remote from, to be divided, separated.
- I Lit. (only poet. and very rare): quantum Hypanis dissidet Eridano, Prop. 1, 12, 4: sceptris nostris, *Verg. A. 7, 370: ab omni dissidet turba procul Laïus, Sen. Oed. 618; Sil. 7, 736.—Far more freq. and class.,
- II Trop., to be at variance, to disagree, to think differently. —Constr. with ab, cum, inter se, or absol.
- α With ab: nullam esse gentem tam dissidentem a populo Romano odio quodam atque discidio, Cic. Balb. 13, 30; cf. id. Verr. 2, 5, 71; id. Lael. 1, 2: a senatu, id. Brut. 62, 223: a tribuno plebis (consules), id. Sest. 19, 44: a Pompeio in tantis rebus, id. Att. 7, 6, 2: a nobis (altera pars senatus), id. Rep. 1, 19 et saep.: non verbis Stoicos a Peripateticis, sed universa re et tota sententia dissidere, id. Fin. 4, 1, 2; cf. id. ib. 4, 2, 3: animus a se ipse dissidens secumque discordans, id. ib. 1, 18, 58: Archytas iracundiam, videlicet dissidentem a ratione, seditionem quandam animi vere dicebat, id. Rep. 1, 38; cf. id. Off. 2, 2, 8: ab ingenio matris, Ov. H. 7, 36 et saep.—
- β With inter se: leviter inter se dissident, Cic. Att. 1, 13, 2: cupiditates in animis inclusae inter se dissident atque discordant, id. Fin. 1, 13, 44; cf. id. N. D. 1, 2 fin.—
- γ With cum: cum Cleanthe, doctore suo, quam multis rebus Chrysippus dissidet, Cic. Ac. 2 (Luc.), 47, 143; cf.: non cum homine, sed cum causa, id. Phil. 11, 6, 15.—*
- δ With dat.: virtus dissidens plebi, Hor. C. 2, 2, 18.—
- ε With abl. manner: ex quo facile intellectu est verbis eos, non re dissidere, Cic. Fat. 19, 44: capitali odio, id. Lael. 1, 2.—
- ζ Absol.: de qua (definitione summi boni) qui dissident, de omni vitae ratione dissident, Cic. Ac. 2 (Luc.), 43, 132; id. Leg. 1, 20, 53 (opp. congruae): cum Julia primo concorditer et amore mutuo vixit, mox dissedit, he fell out with her, Suet. Tib. 7: Medus dissidet armis, Hor. C. 3, 8, 20; cf.: dissidet miles, Tac. A. 1, 46: dissident olores et aquilae, live at enmity, Plin. 10, 74, 95, § 203 et saep.: spes incesserat dissidere hostem in Arminium ac Segestem, i.e. were divided into two factions, that of Arminius and Segestes, Tac. A. 1, 55.—Pass. impers.: histriones, propter quos dissidebatur, Suet. Tib. 37.—
- B Of inanimate and abstract subjects in gen., to be unlike, dissimilar, different, various; to differ, disagree.
- α With a: nostra non multum a Peripateticis dissidentia, Cic. Off. 1, 1, 2; cf.: scriptum a sententia, id. de Or. 1, 31, 140: gestus a voce, Quint. 11, 3, 165 al.—
- β With cum: voluntas scriptoris cum scripto, Auct. Her. 2, 9, 1: verba cum sententia scriptoris, Cic. Inv. 1, 13 init.—
- γ Absol.: si inaequalitate dissident (supercilia), Quint. 11, 3, 79: supercilia dissidentia (opp. constricta), id. 1, 11, 10; cf.: si toga dissidet impar, i.e. sits uneven, one-sided, Hor. Ep. 1, 1, 96 (cf. the opp. aequaliter sedet, Quint. 11, 3, 141): si duo haec verba idem significant, neque ulla re aliqua dissident, Gell. 13, 24, 4.
dis-sideo, sēdī, ēre (dis u. sedeo), eig. »voneinander sitzen«; dah. I) sich auseinander gezogen haben, si toga dissidet impar, wenn die T. sich schief gezogen hat, Hor.: inaequalia dissident supercilia, Quint.: u. so supercilia dissidentia (Ggstz. constricta), Quint. – II) entfernt-, getrennt sein od. liegen, A) eig., v. Örtl., Verg. Aen. 7, 369. Claud. b. Gild. 158; ep. 2, 56: quantum Hypanis Veneto dissidet Eridano, Prop. 1, 12, 4. – B) übtr., nicht übereinstimmen, a) v. leb. Subjj., α) übh. in Gesinnung od. Neigung nicht übereinstimmen, im Widerspruch stehen, anders denken (Ggstz. congruere), inter se, Cic.: ab alqo, Cic.: ab alqo animo et voluntate, Cic.: cum alqo, Cic.: m. Dat., dissidens plebi Virtus, Hor.: diss. de alqa, Cic.: diss. re, non verbis, Cic. – β) im feindl. Sinne, von jmd. sich entfernt od. getrennt halten, mit jmd. uneinig (uneins), zerfallen sein, in Disharmonie (Uneinigkeit, Feindschaft, Zwiespalt) leben, absol., Hor., Phaedr., Tac. u.a.: inter se, Cic.: ab alqo, Cic.: a se, Cic.: cum alqo, Cic.: dissidere hostem in Arminium ac Segestem, sei in die Partei des A. u. in die des S. zerfallen, Tac.: unpers., histriones, propter quos dissidebatur, Suet. Tib. 37, 2. – b) v. Lebl., α) übh. mit etw. nicht übereinstimmen, nicht im Einklang stehen, im Widerspruch stehen, zu etw. nicht passen, dissidet et variat sententia, Ov.: voluntas scriptoris cum scripto dissidet, Cornif. rhet.: scriptum a sententia dissidet, Cic.: non dissidet a voce gestus, Quint.: cum corporis partes inter se dissident, Cic. – β) im feindl. Sinne, uneinig (uneins) –, in Disharmonie sein, widerstreben, widerspenstig sein, sensus (Gesinnungen) dissidentes, Nep.: ambitio dissidens, Phaedr.: cupiditates inter se dissident et discordant, Cic.: iracundia dissidens a ratione, Cic.
dissĭdĕō, (10) sēdī, sessum, ēre (dis, sedeo), intr., ¶ 1 être séparé, éloigné : Eridano Prop. 1, 12, 4, être éloigné de lʼÉridan, cf. Virg. En. 7, 370 ; ab omni turba procul Sen. Œd. 618, se dérober à, tous les yeux ¶ 2 ne pas sʼentendre, être désuni, divisé, être en désaccord : ab aliquo Cic. Balbo 30 ; cum aliquo Cic. Ac. 2, 143 ; alicui Hor. O. 2, 2, 18, ne pas sʼaccorder, être en opposition, en dissentiment avec qqn ; inter se dissident Cic. Ac. 2, 143, ils sont dʼopinions différentes ; verbis, non re dissidere Cic. Fato 44, être en désaccord pour la forme, non pour le fond ; dissidet miles Tac. Ann. 1, 46, le soldat est en révolte ; spes incesserat dissidere hostem in Arminium ac Segestem Tac. Ann. 1, 55, on espérait que lʼennemi se partagerait entre Arminius et Ségeste ; histriones propter quos dissidebatur Suet. Tib. 37, les histrions qui étaient cause de la discorde ¶ 3 [nom de chose sujet] : nostra non multum a Peripateticis dissidentia Cic. Off. 1, 2, mes écrits qui ne sʼécartent pas beaucoup de la doctrine des Péripatéticiens ; verba cum sententia scriptoris dissident Cic. Inv. 1, 17, il y a désaccord entre la lettre et lʼesprit ; hæ sententiæ re inter se magis quam verbis dissident Cic. Fin. 3, 41, ces opinions diffèrent plus dans le fond que dans lʼexpression || toga dissidet impar Hor. Ep. 1, 1, 96, la toge retombe [du bras où elle repose] en plis inégaux (v. Quint. 11, 3, 141 ).
- 1. van mening verschillen, het oneens zijn (van, met: ab; cum; dat.; inter se; over: de; in m. abl.) [a se ipso het niet met zichzelf eens zijn]; ➤ nobiles dissident a nobis; plebi ~;
- 2. vijandig staan tegenover, in tweedracht zijn met (m. ab; cum; dat.; inter se) [a propinquis];
- 3. (v. niet-lev.) in tegenspraak zijn met, niet overeenstemmen met, niet passen bij (m. ab; cum; inter se); ➤ scriptum a sententia dissidet; fama a fide dissidet; cupiditates inter se dissident; — p. adj. dissidēns, entis afwijkend [opinio];
- 4. verwijderd zijn, gescheiden liggen (m. dat.); ➤ Hypanis dissidet Eridano;
- 5. (Hor.) toga dissidet impar de toga zit scheef, ongelijk.
dissideō ēdī, —, ēre
- dis- + sedeo, to sit apart, be remote: sceptris quae (terra) libera nostris Dissidet, V.: quantum Hypanis dissidet Eridano, Pr. — Fig., to be at variance, disagree, differ: non consiliis, sed armis: dissidentibus consulibus: a populoR.: a Pompeio in tantis rebus: leviter inter se: cum Cleanthe multis rebus: virtus dissidens plebi, H.: Dissidet et variat sententia, O.: Medus luctuosis Dissidet armis, is distracted, H.—Of things, to be unlike, be dissimilar, differ, disagree: scriptum a sententiā: verba cum sententiā scriptoris: si toga dissidet impar, i. e. sits awry, H.