evado
evado, to go out, come out, go forth; escape
BWL
that excessive freedom will result in some great disaster
he escaped from the hands of the enemy
Frieze-Dennison Vergil
Could not find Euasit in Logeion dictionaries.
Euasit Verb: perfect active indicative 3rd singular of evado
- I Neutr., to go or come out, go forth (freq. and class.).
- A Lit.
- 1 In gen.: si (apes) ex alvo minus frequentes evadunt, Varr. R. R. 3, 16, 36: ex aqua, Plaut. Rud. 1, 2, 86 (174): ex balineis, Cic. Cael. 27, 65: oppido, Sall. J. 56, 5: undis, Verg. A. 9, 99: puteo, Phaedr. 4, 9, 11: abiit, excessit, evasit, erupit, Cic. Cat. 2, 1: per praeruptum saxum in Capitolium, Liv. 5, 46: in terram, to disembark, to land, id. 29, 27 fin.—
- b In an upward direction: ex abditis sedibus evadere atque exire, Cic. N. D. 2, 37, 95: evado ad summi fastigia culminis, mount up, ascend, Verg. A. 2, 458: ad parietem, Suet. Ner. 48: in murum, muros, moenia, Liv. 2, 17; 4, 34; 10, 17: in jugum, id. 33, 8: in cacumen, Curt. 7, 11: super capita hostium, id. 5, 3 et saep.—
- 2 In partic., to get away, escape: aut e morbo evasurum aegrotum, aut e periculo navem, aut ex insidiis exercitum, Cic. Div. 2, 5, 13: ex fuga, * Caes. B. G. 3, 19, 4: e manibus hostium, Liv. 22, 49: ex judicio, Cic. Verr. 2, 1, 5: e tanto periculo, Liv. 42, 18: periculo, id. 21, 33: adverso colle, sicuti praeceptum fuerat, evadunt, Sall. J. 52, 3; cf. id. ib. 50 fin.; Liv. 1, 12 fin.; 10, 1 et saep.—
- B Trop.
- 1 In gen., to go or come out, pass out, escape: accedit, ut eo facilius animus evadat ex hoc aëre eumque perrumpat, quod, etc., Cic. Tusc. 1, 19; cf.: ex corpore (animus), id. de Sen. 22, 80; and: cum ab iis ... evaseris, id. Tusc. 1, 41, 98: ad conjecturam, to arrive at, Plaut. Rud. 3, 1, 20 (612): ne in infinitum quaestio evadat, Quint. 2, 17, 16. —
- b In an upward direction: nitamur semper ad optima: quod facientes aut evademus in summum, aut certe multos infra nos videbimus, Quint. 12, 11, 30.—
- 2 In partic., to turn out, fall out, end in some manner, to have an issue of some kind, to result, to turn to or become something: ex communibus proprii, ex fucosis firmi suffragatores evadunt, Q. Cic. Pet. Cons. 9, 35; cf. Cic. Or. 27, 95; id. Fin. 4, 25, 69: quos judicabat non posse oratores evadere, id. de Or. 1, 28, 126: fuit autem Athenis adulescens, perfectus Epicureus evaserat, id. Brut. 35, 131; 87, 299; id. Fin. 4, 28, 78: ita molles mentes evadunt civium, id. Rep. 1, 43, 67; cf.: juvenis evasit vere indolis regiae, Liv. 1, 39: quod tu ejusmodi evasisti, Cic. Verr. 2, 3, 69: nimis saepe secus videmus evadere, id. Leg. 2, 17, 43.—Of abstract subjects: ut ita fastidiosae mollesque mentes evadant civium, ut, etc., id. Rep. 1, 43 fin.: si quando aliquod somnium verum evaserit, id. Div. 2, 53: vereor ne haec quoque laetitia vana evadat, Liv. 23, 12: quoniam primum vanum inceptum evasisset, id. 35, 47 et saep.: intellego hercle: sed quo evadas nescio, what you are driving at, Plaut. Poen. 1, 1, 44 (172): quam timeo, quorsum evadas, where you are coming out in your story, Ter. And. 127; 176: nimia illaec licentia Profecto evadet in aliquod magnum malum, id. Ad. 509: demiror quid sit, et quo evadat, sum in metu, Plaut. As. 1, 1, 68 (83); cf. Cic. Att. 14, 19 fin.: videamus, hoc quorsum evadat, id. ib. 9, 18, 4; Nep. Dion. 8, 1: huccine (beneficia), to end in this, Sall. J. 14, 9: in morbos longos, Liv. 27, 33, 6.—
- b Pregn., to come to pass, be fulfilled: aliquando id, quod somniarimus, evadere, Cic. Div. 2, 59, 121; for which: si somnium verum evasit aliquod, id. ib. 2, 71, 146.
- II Act. (mostly poet. and post-Aug.; not in Cic.), to pass over or pass a thing, to get over, pass beyond, leave behind.
- A Lit.
- 1 In gen.: omnem videbar evasisse viam, Verg. A. 2, 730: tot urbes, id. ib. 3, 282: vada, arva, Ov. M. 3, 19: amnem, Tac. A. 12, 35: limen harae, Col. 7, 9, 13: vestibulum (apes), id. 9, 12, 1 et saep.—
- b In an upward direction: sic fata gradus evaserat altos, had mounted the steps, Verg. A. 4, 685: ardua, to climb, ascend, Liv. 2, 65. —
- 2 In partic., to get away, flee, escape from, = effugere: alicujus manus, Verg. A. 9, 560: loca mortis, Ov. M. 14, 126: flammam, Verg. A. 5, 689: angustias, Liv. 21, 32; 38, 2: nocturnas insidias, Suet. Caes. 74: aliquem, Tiber. ap. Suet. Tib. 61.—
- B Trop.
- 1 In gen.: vitam, to depart from, i.e. to die, Ap. Met. 4, 12, 30.—
- b In an upward direction: si haec quoque jam lenius supina perseverantibus studiis evaseris, hast climbed, ascended, Quint. 12, 10, 79.—
- 2 In partic., to escape, get rid of: aegritudinem, Lucil. ap. Non. 294, 7: necem, Phaedr. 4, 6, 4: gravem casum, Tac. A. 14, 6: sermones malignorum, Plin. Ep. 7, 24, 3 et saep.
I intr., ¶ 1 sortir de : ex balneis Cic. Cæl. 65, sortir du bain ; si ex illis abditis sedibus evadere in hæc loca quæ nos incolimus potuissent Cic. Nat. 2, 95, sʼils avaient pu de ce séjour souterrain sʼélever jusquʼà ces lieux-ci que, nous, nous habitons ; in muros Liv. 2, 17, 5, monter sur les murs, escalader les murs, cf. Liv. 4, 34, 1 ; 10, 17, 7, etc.; ad summi fastigia culminis Virg. En. 2, 458, monter jusquʼau point le plus élevé du faîte ¶ 2 sʼéchapper de, se sauver de, se dégager de : e morbo, e periculo, ex insidiis Cic. Div. 2, 13, se tirer de la maladie, du danger, des embûches (periculo Liv. 21, 33, 5 ) ; ab judicibus Cic. Tusc. 1, 98, se tirer des mains des juges ; evasti Hor. S. 2, 7, 68, tu tʼes tiré dʼaffaire || [fig.] : ad conjecturam Pl. Rud. 612, parvenir à conjecturer, à deviner ; ne in infinitum quæstio evadat Quint. 2, 17, 16, pour éviter que la question ne sʼétende à lʼinfini ¶ 3 arriver à être, aboutir à être, finir par devenir : quos judicabat non posse oratores evadere Cic. de Or. 1, 126, ceux quʼil jugeait incapables de devenir enfin orateurs ; perfectus Epicureus evaserat Cic. Br. 131, il avait fini par devenir un Épicurien achevé ; quod tu ejus modi evasisti Cic. Verr. 2, 3, 161, parce que toi, tu es devenu tel, cf. Leg. 2, 43 || si quando aliquod somnium verum evaserit Cic. Div. 2, 108, si parfois qq. songe sʼest manifesté comme vrai (sʼest réalisé), cf. Liv. 23, 12, 12 ; 35, 47, 2 ; etc. || videamus, hoc quorsum evadat Cic. Att. 9, 18, 4, voyons à quoi cela aboutit, comment tournent les affaires ; cf. Att. 14, 19 6 ; Nep. Dion 8, 1 ; hucine beneficia tua evasere, ut... ? Sall. J. 14, 9, voilà donc à quoi tes bienfaits ont abouti ! à ce que... : pestilentia in longos morbos evasit Liv. 27, 23, 6, lʼépidémie aboutit à des maladies longues.
II tr., ¶ 1 venir à bout de franchir, franchir ; viam Virg. En. 2, 731, franchir une route, la parcourir jusquʼau bout, cf. Virg. En. 3, 282 ; Tac. Ann. 12, 35 || gradus altos Virg. En. 4, 685, arriver au haut des degrés ; ardua Liv. 2, 65, 3, gravir les escarpements ¶ 2 échapper à, éviter ; flammam Virg. En. 5, 689, échapper aux flammes ; insidias Suet. Cæs. 74, échapper aux embûches || [fig.] : gravem casum Tac. Ann. 14, 6, échapper à un grand péril ; sermones malignorum Plin. Min. Ep. 7, 24, 3, échapper aux propos des méchants.
➳ parf. sync. evasti Hor. S. 2, 7, 68 ; Sil. 15, 793 ; subj. pqpf evadissent Treb. Tyr. 5, 7.
- 1. naar buiten gaan of komen, uitkomen (m. ex; zelden abl.) [ex illis sedibus in haec loca; oppido; undis; in terram landen; in mare uitmonden];
- 2. opstijgen, omhoogklimmen [in muros; ad auras; ad fastigia];
- 3. ontkomen, ontsnappen (m. prep.; abl.; dat.) [ex manibus hostium; ex insidiis; ex iudicio; ex morbo; (e) periculo; pugnae; ante ora parentum zijn toevlucht zoeken bij zijn ouders];
- 4. uitlopen, aflopen, eindigen (op, in: in m. acc.); ➤ pestilentia in morbos evadit; quorsum haec evaderent hoe dat zou aflopen;
- 5. (v. personen) zich ontwikkelen tot, worden, tevoorschijn komen als (m. dubb. nom.) [oratores tot redenaars]; ➤ ex infami ganeone maximus philosophus evasit; II. tr.
- 1. afleggen, doorlopen, passeren [viam; spatium; amnem];
- 2. ontkomen, ontgaan [necem; insidias; flammam];
- 3. beklimmen, bestijgen [ardua].
出去。脫逃。躱。— amnem vel ab amne 自河浮上。 — puteo vel e puteo 躱井。— ad muros 上墻。— omnem viam 此道全走。— ardua 上峻嶺。— ante oculos 顯出。 Summus evasit 竟成至高。Quo evadas nescio 未識汝何底止。Evadet in aliquod magnum malum 必有後患矣。 Vana evasit spes 所望已辜。Somnium evasit verum 夢已驗。 Evasit dignus nomine 名下無虛。
Suggest a Translation
See an image
- (evāstī, H.), sus, ere, to go out, come out, go forth: ex balineis: oppido, S.: undis, V.: in terram, disembark, L. — With acc, to traverse, pass, leave behind: viam, V.: vada, O.: castra, L.: silvas, Ta.: amnem, Ta.—To rise, climb, mount, ascend: ex abditis sedibus: ad summi fastigia culminis, V.: in muros, L.: gradūs altos, mounted, V. — To get away, escape: ex insidiis: ex fugā, Cs.: e manibus hostium, L.: advorso colle, S.: nostras manūs, escape, V.: loca mortis, O.: angustias, L.: pugnae, V.—Fig., to go out, pass out, get off, come away, escape: ex corpore: necem, Ph.: illud tempus, Ta.—Esp., to turn out, become, come to, result, prove to be, end in: ex istis angustiis ista evaserunt deteriora quam, etc.: oratores: iuvenis evasit vere indolis regiae, L.: eri lenitas Verebar quorsum evaderet, would end in, T.: miramurid, quod somniarimus, evadere?happen: ne haec laetitia vana evadat, L.: hucine (beneficia), end in this, S.: illaec licentia evadit in aliquid malum, T.: in morbos longos, L.
-
…ferro flammaque minitantem ex urbe vel eiecimus vel emisimus vel ipsum egredientem verbis prosecuti sumus. abiit, excessit, evasit, erupit. nulla iam pernicies a monstro illo atque prodigio moenibus ipsis intra moenia comparabitur. atque hunc quidem…
Cicero, in Catilinam
-
…, o Galle, tuos monitus servabis amores, formosum Nymphis credere visus Hylan. Tu, qui consortem properas evadere casum, miles ab Etruscis saucius aggeribus, quid nostro gemitu turgentia lumina torques pars ego sum vestrae proxima militiae…
Propertius, Elegies
-
…, Tros Anchisiade, facilis descensus Averno ; noctes atque dies patet atri ianua Ditis ; sed revocare gradum superasque evadere ad auras, hoc opus, hic labor est. Pauci, quos aequus amavit Iuppiter, aut ardens evexit…
Vergil, Aeneid
-
…eo sciri potest, quia corpora nostra terreno principiorum genere confecta ardore animi concalescunt. accedit ut eo facilius animus evadat ex hoc aëre, quem saepe iam appello, eumque perrumpat, quod nihil est animo velocius, nulla est…
M. Tullius Cicero, Tusculanae Disputationes
-
…impudentes sumus qui, cum tam perspicuum sit, non concedamus. Quid est perspicuum Multa vera, inquit, evadere. Quid, quod multo plura falsa nonne ipsa varietas, quae est propria fortunae, fortunam esse causam ,…
M. Tullius Cicero, De Divinatione
-
…fama et auditione esse quoddam numen et vim deorum, deinde aliquo tempore patefactis terrae faucibus ex illis abditis sedibus evadere in haec loca quae nos incolimus atque exire potuissent cum repente terram et maria caelumque vidissent, nubium magnitudinem ventorumque…
M. Tullius Cicero, de Natura Deorum
-
…Cato, in quibus quamvis multum processeris tamen illud in eadem causa est, a quo abesse velis, donec evaseris ; nec enim ille respirat, ante quam emersit, et catuli aeque caeci, prius quam dispexerunt, ac…
M. Tullius Cicero, de Finibus Bonorum et Malorum
-
…pro te Verrem substituisti alterum civitati ; nisi forte hoc deteriorem, si fieri potest, quod tu eius modi evasisti non in hominis luxuriosi, sed tantum in furis ac divisoris disciplina educatus ; quid isto fore festivius arbitramur ,…
Cicero, in Verrem
-
…Vt aiunt in Graecis artificibus eos auloedos esse qui citharoedi fieri non potuerint, sic nos videmus, qui oratores evadere non potuerint, eos ad iuris studium devenire. Magnus dicendi labor, magna res, magna dignitas, summa…
Cicero, pro Murena
-
…officia maxime animadvertat, ei se dedunt, deserunt ceteros, minutatim ex communibus proprii, ex fucosis firmi suifragatores evadunt. iam illud teneto diligenter, si eum qui tibi promiserit audieris fucum, ut dicitur, facere aut ut…
Q. Tullius Cicero, Essay on Running for Consul