Mettius
Mettĭus, v. Metius.
Mettius (Metius), iī, m., I) der Magistrat u. Oberanführer der Albaner. Als solcher ist bekannt Mettius Fufetius, den der König Tullus wegen Verräterei durch Pferde zerreißen ließ, Liv. 1, 23 sqq. Varro de vit. P. R. 1. fr. 6 (bei Non. p. 287, 19). – Nbf. Metus, Aur. Vict. de vir. ill. 4, 10; Mettus, Ampel. 39, 2. Anthol. Lat. 1192, 2 M. – archaist. Dat. Metioeo Fufetioeo, Enn. ann. 126. – II) Curtius Mettius, s. Curtius.
1 Mettĭus, ĭī, m. , nom dʼhomme : Cic. Att. 15, 27, 3.
2 Mettĭus (11) (Mettus), ī, m. , Mettius Curtius [général des Sabins du temps de Romulus] : Liv. 1, 12, 2 || Mettius Fufétius [général des Albains] : Liv. 1, 23, 4.
- 1. ~ Curtius, aanvoerder v.d. Sabijnen in de strijd na de roof v.d. Sabijnse vrouwen onder Romulus;
- 2. ~ Fufetius, laatste dictator v. Alba Longa, als verrader v.d. Romeinen voor straf gevierendeeld.
Mettius
or Metius. (1) Curtius, q. v.
(2) Fuffetius, dictator of Alba, and torn asunder by chariots driven in opposite directions by order of Tullus Hostilius, third king of Rome, on account of his treachery towards the Romans (Livy, i. 23-28).