metropolita
mētrŏ-pŏlīta, ae, m., = μητροπολίτης,
- a bishop in a chief city, a metropolitan (post-class.): metropolita sacer, Ven. Carm. 3, 6, 20.
mētropolīta, ae, m. (μητροπολίτης), der Metropolit, Bischof in der Hauptstadt, Ven. Fort. carm. 3, 6, 20.
tum a Cantuariorum ~a ceterisque patribus et proceribus, ‥, suscepta regni regeneratur
illius et dextram sustentat metropolita;/ ad laevam graditur alter honore pari
quando in ~item metropolis nostra illum suscepit
non potero consecrare nec sanctum Pascha sicut decet metropolim et ~iten sollempniter facere
verbum tam diri sceleris ad aures sacratissimi Cantuariorum ~e delatum
tempore Britonum tres erant in Britannia insula ~e: Legionensis, ‥ secundus ~a Londoniensis vel Trinovantinus; tertius erat Eboracensis
pallia portabunt patriarche, metropolite
mētrŏpŏlīta, æ, m. (μητροπολίτης), [évêque] métropolitain : Fort. Carm. 3, 4, 20.