Opicus
Opicus, a, um, opisch, oskisch, appellat. = altfränkisch, den Musen abgeneigt, rohsinnig, roh (s. die Scholien u. Auslgg. zu Iuven. 3, 206), von Personen, Cato u. Tiro fr., Iuven. u.a.: chartae, altfränkische (im altfränkischen Stile verfaßte), Auson.
Ŏpĭcus, a, um (Opsus, Obscus, Oscus, cf. Fest. 189 ), des Opiques [peuple de la Campanie] || [fig.] barbare, grossier, inculte : Cat. d. Plin. 29, 14 ; Gell. 13, 9, 4 ; Juv. 3, 207.