opifer
opifer, aidbringing, helping
ŏpĭfer, ĕra, ĕrum, adj. [ops-fero],
- aidbringing, helping (poet. and in post-Aug. prose): deus, Ov. M. 15, 653: FORTVNA, Inscr. Orell. 1753.—Of things: folia, Plin. 16, 13, 24, § 64: fidem opiferam sociūm advocant, Enn. ap. Non. 144, 14 (p. 109, v. 165 Vahl.).
opifer, fera, ferum (ops u. fero), Hilfe leistend, hilfreich, deus, v. Äskulap, Ov. met. 15, 653: Ops, *Plin. 11, 174 M. Comment. diur. Aug. 23 in Ephem. epigr. 1. p. 35 (vgl. Jordan das. S. 229): Fortuna, Corp. inscr. Lat. 14, 3539: v. Lebl., (folia fraxini) imposita ulceri opifera ac nihil aeque reperiuntur, Plin. 16, 64. – Subst. opifer, ferī, m. der Hilfebringer, v. Apollo, als Gott der Heilkunst, Ov. met. 1, 521.
~er, opem ferens
sudat ~era balsama et odore suo curat morbida: egri, languidi, debiles ‥ veniunt vespere
opiffera,helpendrap
puella ‥ suam ~eram celebrare gratulatur
opisfera,sedingline
opisfera,stedingline
ȝerd rope or sayle yerde , ~erum
~er, plenus, opulentus
cibaria opipara [vv. ll. oppipara, opipera, opifera, pretiosa, opiparia, opida ], id est nimis delicata
ŏpĭfĕr, ĕra, ĕrum (ops, fero), secourable : Ov. M. 15, 653 || salutaire [en parl. dʼune plante] : Plin. 11, 174.
opifer era, erum, adj.
- ops+1 FER-, aidbringing, helping: deus, O.