opilio
ōpĭlĭo and ūpĭlĭo, ōnis, m. [for ovilio, from ovis],
- a shepherd: etiam opilio, qui pascit alienas oves, Plaut. As. 3, 1, 36 (539).— Form upilio, Verg. E. 10, 19; Col. 7, 3, 13; Dig. 32, 1, 60; Vulg. Gen. 38, 12.—
- II A kind of bird, otherwise unknown, Fest. p. 191 Müll.
ōpilio u. ūpilio, ōnis, m. (ovis u. pello), der Schäfer, Schafhirt, Ziegenhirt, Form op. bei Plaut. asin. 540. Colum. 7, 3, 13. Alfen. dig. 32, 1, 60. § 3. Apul. met. 8, 19: op. gregis, Vulg. genes. 38, 12: Form up., Verg. ecl. 10, 19. Apul. flor. 9; apol. 87; met. 5, 25 u. bei anderen als Variante; s. Hildebr. Apul. flor. 3. p. 13.
appellaverunt autem bucolicum a bubus, quamvis ~onum caprariorumque sermones in his cantibus inserantur
tunc semen in arvis / crevit, et exsultant sollempniter opiliones
quid dicis tu, opilio [AS: ]? habes tu aliquem laborem?sceaphyrde
oppilius,scephyrde
Hyram ~o Jude ab ipso missus defert hedum Thamar [cf. ]Gen. xxxviii 12-20
hic ~o,berchier
pedes distorti ac si essent ~onis pedes
hic opelio,a schepard
primus ~onum primitias gregum suorum Domino offerebat
cum mors sua tela jacit / ‥ / bissus sacco sociatur, / scurre Cesar copulatur, / regibus opilio
Odo Dorobernicarum ~o [gl.:pastor ] ovillarum
tunc ergo perprudens ~o ‥ scepta claustrorum monasticis aedificiis ‥ munivit
ne ‥ grex Christi ‥ sub ~onis insufficientia a lupis libere vastaretur
ōpĭlĭō, (14) ōnis, m. (ovis, pello), ¶ 1 berger : Pl. As. 540 ; Cato Agr. 10, 1 ; 56, 1 ; Col. Rust. 7, 3, 13 ; Apul. M. 8, 19 || ūpĭlĭō Virg. B. 10, 19 ; Apul. M. 5, 25 ; Flor. 9 ¶ 2 sorte dʼoiseau : P. Fest. 191.
Suniarius Helnensis Opilio, Vivens Barchinonensis eximius pastor, inter alios recensentur Antistites, qui adfuerunt dedicationi Ecclesiæ monast. Rivipull. ann. 977. Marcæ Hisp. col. 918.
ōpiliō see upilio.
Opilio
(οἰοπόλος). A shepherd.