Panchaia
Panchāĭa, ae, f., = Παγχαία,
- a fabulous island in the Erythraean Sea, east of Arabia, rich in precious stones, incense, myrrh, etc.: totaque turiferis Panchaia pinguis arenis, Verg. G. 2, 139: (phoenicem) deferre nidum prope Panchaiam in Solis urbem, Plin. 10, 2, 2, § 4: dives, Tib. 3, 2, 23; Val. Fl. 6, 119; Claud. III. Cons. Honor. f.—Hence,
- A Panchaeus, a, um, adj., Panchaean: odores, Lucr. 2, 417; Verg. G. 4, 379; Ov. M. 10, 478.—Plur. as subst.: Panchaei, ōrum, m., the inhabitants of Panchaia, Mel. 3, 8.—
- B Panchāĭcus, a, um, adj., Panchaean: resinulae, Arn. 7, 233.—
- C Panchāĭus, a, um, adj., Panchaean: tellus (al. Panchaea), Ov. M. 10, 309: cinnama, Claud. Nupt. Honor. et Mar. 94.
Panchāia, ae. f. (Παγχαΐα), eine fabelhafte Insel im Erythräischen Meere, an der Ostküste Arabiens, reich an edlen Metallen, Weihrauch u. Myrrhen, Verg. georg. 2, 139 (dazu Voß S. 326). Tibull. 3, 2, 23. Plin. 10, 4. – Dav. Panchaeus u. Panchāius, a, um, panchaïsch, Lucr., Verg., Tibull. u. Ov.: Panchaei odores, Apul. de mund. 35 extr. – u. Panchāicus, a, um, panchaïsch, resinulae, Weihrauch, Arnob. 7, 27.
Panchāĭa, (15) æ, f. (Παγχαία), Panchaïe [partie de lʼArabie Heureuse] : Virg. G. 2, 139 ; Plin. 10, 4 || -chæus, Lucr. 2, 417 ; -āĭcus, Arn. 7, 27 et -āĭus, a, um, Claud. Ep. Nupt. Hon. Mar. 94 ; Ov. M. 10, 309, de Panchaïe, dʼArabie ; Panchæi ignes Virg. G. 4, 379, encens (brûlé), fumée dʼencens.