pancratiastes
pancrătĭastes, ae, m., = παγκρατιαστής,
- a combatant in the pancratium, a pancratiast: Diagoras tres filios adulescentes habuit, unum pugilem, alterum pancratiasten, tertium luctatorem, Gell. 3, 15, 3; Plin. 34, 8, 19, §§ 57, 59; Quint. 2, 8, 13.
pancratiastēs, ae, Akk. ēn, Abl. ē, m. (παγκρατιαστής), der Pankratiast, d.i. der im Gesamtkampfe (Ring- u. Faustkampfe) sich Messende, Plin., Quint. u.a.
pancrătĭastēs (-ta), æ, m. (παγκρατιαστής), pancratiaste, athlète, qui combat au pancrace : Plin. 34, 59 ; Quint. 2, 8, 13 ; Gell. 3, 15, 3.