Priscus
- I Of the first Tarquin: Priscus Tarquinius est dictus, quia prius fuit quam Superbus Tarquinius, Paul. ex Fest. p. 226 Müll.; Liv. 1, 34.—
- II Tarquinius Numicius Priscus, Liv. 2, 63.—
- III Helvidius Priscus, Suet. Vesp. 15.—
- IV Two Latin poets: Priscus uterque, Ov. P. 4, 16, 10 Burm. ad loc.
- 1. L. Tarquinius ~, vijfde koning v. Rome;
- 2. Helvidius ~, vooraanstaand stoïsch filosoof onder Nero.
-
…curia Saliorum, quae est in Palatio, eaque deflagravisset, inventus est integer. quid multis annis post Romulum Prisco regnante Tarquinio quis veterum scriptorum non loquitur, quae sit ab Atto Navio per lituum regionum facta discriptio qui cum…
M. Tullius Cicero, De Divinatione
-
…. Tarquinius Synephebi v. Caecilius Syracusae, Syracusani. Syracusiae mensae Syria XII Tabulae t. Tantalus Tarquinii Tarquinius Priscus, L. Tarquinius Superbus, L. Tartarus Tartareus Telamo Terentius Afer, P. Eun. Heaut .…
M. Tullius Cicero, Tusculanae Disputationes
-
…suis referrent, erat in magno nomine et gloria. ex quo factum est, ut eum ad se rex Priscus arcesseret. cuius cum temptaret scientiam auguratus, dixit ei cogitare se quiddam ; id possetne fieri consuluit. ille…
M. Tullius Cicero, De Divinatione
-
…fulmen nec fulmine digni, Scissa nec ad Manes, sed sibi dives humus Laetus ad haec facilisque veni sollemnia Prisci Gaudia cum sacris te decet esse tuis. Tu reducem patriae sexta, pater optime, bruma Pacifici Latia reddis…
Martial, Epigrammata
-
…potest. XII Uxorem quare locupletem ducere nolim, Quaeritis Uxori nubere nolo meae. Inferior matrona suo sit, Prisce, marito Non aliter fiunt femina virque pares. XIII Morio dictus erat viginti milibus emi. Redde mihi nummos…
Martial, Epigrammata
-
…. cohibita artius et aedilium potestas statutumque quantum curules, quantum plebei pignoris caperent vel poenae inrogarent. et Helvidius Priscus tribunus plebei adversus Obultronium Sabinum aerarii quaestorem contentiones proprias exercuit, tamquam ius hastae adversus inopes inclementer augeret. dein…
Tacitus, Annales
-
…carmine munus Maeonioque cupis doctius ore loqui, Excrucias multis pariter me teque diebus, Et tua de nostro, Prisce, Thalia tacet. Divitibus poteris musas elegosque sonantes Mittere pauperibus munera πεζὰ dato. XLVII Doctorum Licini celeberrime Sura…
Martial, Epigrammata
-
…illi est enim municeps Properti atque etiam inter maiores suos Propertium numerat. Is cum recitaret, ita coepit dicere Prisce, iubes. .. . Ad hoc Iavolenus Priscus aderat enim ut Paulo amicissimus Ego vero non iubeo .…
Pliny the Younger, Letters
-
…nullis voluptatibus avocatus maestam vigilantiam et malas curas exerceret. Non enim Tiberius, non accusatores fatiscebant. et Ancharius Priscus Caesium Cordum pro consule Cretae postulaverat repetundis, addito maiestatis crimine, quod tum omnium accusationum complementum erat. Caesar…
Tacitus, Annales
-
…non petissem incusaturus tam saeva et infesta virtutibus tempora. Legimus, cum Aruleno Rustico Paetus Thrasea, Herennio Senecioni Priscus Helvidius laudati essent, capitale fuisse, neque in ipsos modo auctores, sed in libros quoque eorum saevitum ,…
Tacitus, Agricola
(Πρίσκος). A Byzantine historian who was a native of Panium in Thrace, and was one of the ambassadors sent by Theodosius the Younger to Attila, A.D. 445. He died about 471. Priscus wrote an account of his embassy to Attila, enriched by digressions on the life and reign of that chief. The work was in eight books, but only fragments of it have come down to us. Priscus was an excellent and trustworthy historian, and his style was remarkably elegant and pure. The fragments are published with those of Dexippus and others, by Bekker and Niebuhr (Bonn, 1829), and by Müller in his Frag. Hist. Graec.
The son-in-law of Thrasea Paetus, and, like him, distinguished by his love of virtue, philosophy, and liberty. He was quaestor in Achaia during the reign of Nero, and tribune of the plebs A.D. 56. When Thrasea was put to death by Nero (66), Priscus was banished from Italy. He was recalled to Rome by Galba (68); but in consequence of his freedom of speech and love of independence, he was again banished by Vespasian, and was shortly afterwards put to death by order of this emperor. His life was written by Herennius Senecio at the request of his widow Fannia; and the emperor Domitian, in consequence of this work, subsequently put Senecio to death, and sent Fannia into exile (Pliny , Epist. vii. 19, 5; Dio Cass. lxvii. 13). Priscus left a son, Helvidius, who was put to death by Domitian.
The Prisci were an ancient family of the Servilia gens, and filled the highest offices of the state during the early years of the republic. They also bore the agnomen of Structus, which is always appended to their name in the Fasti, till it was supplanted by that of Fidenas, which was first obtained by Q. Servilius Priscus Structus, who took Fidenae in his dictatorship, B.C. 435, and which was also borne by his descendants.
Tarquinius. See Tarquinius.