susurrus
susurrus, a humming, murmuring, muttering, whispering
susurrus2, muttering, whispering
Could not find Susurri in Logeion dictionaries.
Susurri Noun: masculine nominative plural, Adjective: masculine genitive singular, Noun: masculine vocative plural, Noun: masculine genitive singular, Adjective: masculine vocative plural, Adjective: masculine nominative plural, Adjective: neuter genitive singular of susurrus
sŭsurrus, i (collat. form of the abl. sing. susurru, Ap. Flor. p. 357, 39), m. [redupl. from root sur, sar, to speak, Fest. p. 322 Müll.; cf. absurdus],
- a low, gentle noise, a humming, murmuring, a muttering, whispering, etc. (class.): aquam ferentis mulierculae, Cic. Tusc. 5, 36, 103: palam age: nolo murmur ullum, neque susurrum fieri, Plaut. Rud. 5, 3, 48 (1404): (saepes) levi somnum suadebit inire susurro (apum), Verg. E. 1, 56: tacito mala vota susurro Concipiunt, i.e. in a low, muttered prayer, Luc. 5, 104: rauco susurro, Calp. Ecl. 1, 3: tenui jugulos aperire susurro, Juv. 4, 110. — In plur.: blandos audire susurros, Prop. 1, 11, 13; Hor. C. 1, 9, 19; id. S. 2, 8, 78; Pers. 2, 6; Plin. Pan. 62 fin. — Personified: Susurri, Whispers, the attendants of Fame, Ov. M. 12, 61.
sŭsurrus, a, um, adj. [1. susurrus],
- muttering, whispering: lingua, Ov. M. 7, 825.
1. susurrus, a, um, (1. susurro), flüsternd, zischelnd, lingua, Ov. met. 7, 825.
2. susurrus, ī, m. (vgl. altind. svára-s, Schall, Ton, deutsch ›surren‹), das Zischeln, Flüstern (Geflüster), Summen (Gesumme), saepes... saepe levi somnum suadebit inire susurro (der Bienen), Verg. ecl. 1, 55: et spument rauco ferventia musta susurro, Calp. ecl. 1, 3: susurrus avium, Hieron. – bes. der Menschen, ille susurrus aquam ferentis mulierculae, Cic.: palam age, nolo murmurillum nec susurrum fieri, Plaut.: tacito susurro mala vota concipere, in leisem, stillem Gebete, Lucan.: illo tenui iugulos aperire susurro (durch heimtückische Ohrenbläserei), Iuven.: susurro tenui haec movebantur, Amm. – Plur., lenes susurri, Hor.: blandi susurri, Prop.: humiles susurri (Ohrenbläserei), Plin. pan.: susurri exercitus, Amm. – personif., Susurri, im Gefolge der Fama, Ov. met. 12, 61. – ➳ Heteroklit. Genet. susurrus, Apul. met. 6, 6: Abl. susurru, Apul. flor. 17. p. 26, 20 Kr.
in corde tuo redundare ‥ rorem benedictionis, et sine ~o inde descendere rivum in cordibus nostris
~um, susurrium. ‥ ‘sonnum leto suadebit inire susurro’ [] Verg. Buc. I 55
[miles ] ostensus ‥ omnium digitis cum ~o invide indignacionis
a gruchying ‥ impaciencia, murmur, murmurracio, ~us, susurrium
1 sŭsurrus, a, um, qui chuchote : Ov. M. 7, 825.
2 sŭsurrus, ī, m. , murmure, bourdonnement des abeilles : Virg. B. 1, 55 || chuchotement : Cic. Tusc. 5, 103 ; Hor. O. 1, 9, 19 ; S. 2, 8, 78 ; Juv. 4, 110 || Susurri Ov. M. 12, 61, les Chuchotements, les petits Bruits, cortège de la Renommée.
➳ abl. susurru Apul. Flor. 17.
susurrus (1) ī, m
- cf. συρίζω, a humming, murmuring, muttering, whispering: mulierculae: (saepes) levi somnum suadebit inire susurro (apum), V.: tenui iugulos aperire susurro, Iu.: Lenes susurri, H.: blandi, Pr.—Person., as attendants of Fame: Susurri, Whispers, O.
susurrus (2) adj.
- 1 susurrus, muttering, whispering: lingua, O.