susurratio
sŭsurrātĭo, ōnis, f. [1. susurro],
- a whispering, Ambros. Laps. Virg. Cons. 6, 25; plur.: crebrae, Cassiod. Var. 9, 18 init.; Vulg. 2 Cor. 12, 20.
susurrātio, ōnis, f. (1. susurro), das Flüstern, Zischeln, das Geflüster = leise Gerede, Ambros. de laps. virg. consecr. 6. § 25: Plur., susurrationes, Ohrenbläsereien, Vulg. 2. Cor. 12, 20. Augustin. epist. 112, 3: susurrationes malae, Augustin. serm. 392, 6: crebrae susurrationes, Cassiod. var. 9, 18 in.
nascitur ‥ de curiositate ‥ inquietudo, ~o, detractio, et cetera talia
de invidia ‥ ~o, detractio, exultatio in adversis proximi ‥ nascitur
quid si ‥ occultis ~onibus fratrum pacem perturbet?
claustrum fugiebat, comessationes et ~ones diligebat
ad invidiam ‥ [pertinet ] ~o, sc. quando scit homo spargere voces ambiguas et seminare ‥ discordias
~o contra ‥ vicarium ‥ per suos parochianos sibi ingratos et malivolos(
sŭsurrātĭō, ōnis, f. (susurro), murmure, chuchoterie : Cassiod. Var. 9, 18.