abrumpere

abrumpere [CL] 1 to break. b (fig.). obvias fortiter ~unt acies Map NC III 4. b inite transactionis fedus ~it W. Cant. V. Thom. II 8; dum vite abrumpit egestas / gaudia Hanv. III 275. 2 (p. ppl.) abrupt, steep. b (sb. n.) steep place (also fig.). c (abl. or w. ex) abruptly, suddenly. montem ‥ in quo nihil repente arduum, nihil praeceps, nihil abruptum Bede HE I 7. b 1242 qui ad eam [ecclesiam] ambitiose per arupta intendat ascendere RGasc I 160; propter abrupta viarum Elmh. Hen. V 20 (cf. ib. 105: in abruptis rupium anchorare); viam morum elegistis optimam et viciorum respuistis abrupta Capgr. Hen. 2 (cf. Reg. Carl. I 174: 1302 prelati ‥ per †abruta viciorum incedere ‥ presumentes). c ut nichil unquam in conventu abrupto aut importune fiat Cust. Westm. 136 (cf. Cust. Cant. I 222: ne aliquid unquam ex abrupto aut inconsulte agatur); 1297 cum Hibernici se dederunt ad guerrandum ex arrupto vel improviso StatIr I 206; volentes ex a[b]rupto vel ausu temerario ‥ civitatem introire Favent 12; 1379 ad hujusmodi actum prosiliunt ex arrupto StatOx 178.

abrumpere

Saved

Recent