abrumpo
abrumpo, to break off, break away, tear, rend, burst, sever
- I Lit.: vincla abrupit equus (transl. of the Homeric δεσμὸν ἀπορρήξας, Il. 6, 507), Enn. ap. Macr. S. 6, 3 (Ann. v. 509 Vahl.); so, nec Lethaea valet Theseus abrumpere caro vincula Pirithoo, * Hor. C. 4, 7, 27; cf. Verg. A. 9, 118: abrupti nubibus ignes, torn from, Lucr. 2, 214; cf. with the fig. reversed, in Verg.: ingeminant abruptis nubibus ignes, A. 3, 199: abrupto sidere, i. e. hidden by clouds, id. ib. 12, 451: plebs velut abrupta a cetero populo, broken off, torn from, Liv. 3, 19, 9.—
- II Trop.: (legio Martia) se prima latrocinio Antonii abrupit, first freed itself, Cic. Phil. 14, 12: abrumpere vitam, to break the thread of life, Verg. A. 8, 579; 9, 497; so later, abrumpere fata, Sen. Herc. Oet. 893, or, medios annos, Luc. 6, 610: abrumpere vitam a civitate, to leave it, in order to live elsewhere, Tac. A. 16, 28 fin.: fas, to destroy, violate, Verg. A. 3, 55: medium sermonem, to break off, interrupt, id. ib. 4, 388; cf. abruptus: omnibus inter victoriam mortemve abruptis, since all means of escape, except victory or death, were taken from us, Liv. 21, 44, 8.
- —Hence, abruptus, a, um, P. a., broken off from, separated, esp. of places, inaccessible, or difficult of access.
- A Lit., of places, precipitous, steep (syn.: praeceps, abscissus): locus in pedum mille altitudinem abruptus, Liv. 21, 36: (Roma) munita abruptis montibus, Plin. 3, 5, 9, § 67; Tac. A. 2, 23: petra undique abscissa et abrupta, Curt. 7, 11.—Also absol.: abruptum, i, n., a steep ascent or descent; cf. praeceps: vastos sorbet in abruptum fluctus, she swallows down her gulf, Verg. A. 3, 422.—
- B Trop., broken, disconnected, abrupt: Sallustiana brevitas et abruptum sermonis genus, Quint. 4, 2, 45: contumacia, stubborn, Tac. A. 4, 20.— Comp., Plin. 11, 37, 51, § 138; Tert. adv. Marc. 1, 1.—Sup., Plin. Ep. 9, 39, 5.—Absol.: per abrupta, by rough, dangerous ways, Tac. Agr. 42 fin. (cf. supra: abrupta contumacia).—Adv.: abruptē.
- 1 Lit., in broken manner, here and there: palantes flammarum ardores, Amm.17, 7, 8.—
- 2 Trop., of conduct, hastily, inconsiderately, Just. 2, 15, 4; of discourse, abruptly, Quint. 3, 8, 6; 4, 1, 79; also, simply, Macr. Somn. Scip. 1, 19.—Comp., Amm.20, 11.
- 1. af-, weg-, losrukken [ramos; vincula; se zich losrukken];
- 2. (metaf.) scheiden [equites ab exercitu]; ➤ plebs velut abrupta a populo (Liv.) afgesneden;
- 3. verscheuren, openbreken [pontem afbreken; venas openen; ordines doorbreken]; ➤ verberibus corpus abrumpitur (Sen.) wordt verscheurd;
- 4. (metaf.) onder-, afbreken; (ver)storen, verdrijven; opheffen [somnos; medium sermonem; coniugium];
- 5. (metaf.) verijdelen [spem];
- 6. (metaf.) schenden [fas]; breken [fidem].
拆破。分開。斷。 — somnum 斷睡。— vitam 死。斷氣。
Suggest a Translation
See an image
- to break off, break away, tear, rend, burst, sever: angues crinibus, O.: sua quaeque puppes abrumpunt vincula ripis, break off their hawsers from the bank, V.: ingeminant abruptis nubibus ignes, from the rent clouds, V.: abruptis procellis, by the sudden outbreak of storms, V.: ad terras abrupto sidere nimbus It, i. e. breaks through the sky, V.—Fig.: (legio Martia) se prima latrocinio Antoni abrupit, first freed itself: vitam, to break the thread of life, V.: fas, to violate, V.: medium sermonem, to interrupt, V.: omnibus inter victoriam mortemve abruptis, since all but victory or death was excluded, L.: dissimulationem, to throw off the mask, Ta.
-
…monumentum fieri quam amplissimum. Magna atque incredibilia sunt in rem publicam huius merita legionis. haec se prima latrocinio abrupit Antoni ; haec tenuit Albam ; haec se ad Caesarem contulit ; hanc imitata quarta legio parem virtutis gloriam consecuta…
Cicero, Philippicae
-
…et, dum licet, oscula iungat Non satis est ; truncis avellere corpora temptat, et teneros manibus ramos abrumpit ; at inde sanguineae manant, tamquam de vulnere, guttae. Parce, precor, mater, quaecumque est…
Ovid, Metamorphoses
-
…simplicissima facultate dicendi antiquorum tamen uitiorum remanent uestigia. quaedam tam subito desinunt, ut non breuia sint, sed abrupta. Dicebat autem Fabianus fere dulces sententias et quotiens inciderat aliqua materia quae conuitium seculi reciperet, inspirabat magno magis…
Seneca the Elder, Controversiae
-
…nullum invenies exilium, in quo non aliquis animi causa moretur. Quid tam nudum inveniri potest, quid tam abruptum undique quam hoc saxum Quid ad copias respicienti ieiunius Quid ad homines inmansuetius Quid ad ipsum loci situm horridius Quid…
Seneca, De Consolatione ad Helvium
-
…dubiae, varioque favore Ancipites, quamquam primo terrore ruentis Cessurae belli, denso tamen aggere firmant Moenia, et abrupto circumdant undique vallo Saxorumque orbes, et quae super eminus hostem Tela petant, altis murorum turribus aptant. Pronior…
Lucan, Pharsalia
-
…de vertice praeceps cum ruit avulsum vento, seu turbidus imber proluit aut annis solvit sublapsa vetustas ; fertur in abruptum magno mons improbus actu exsultatque solo, silvas armenta virosque involvens secum disiecta per agmina Turnus sic urbis ruit ad…
Vergil, Aeneid
-
…intrepidus ascenderat eosque quos gesserat magistratus ceu recurrentibus orbitis inexpletus iteraverat, cum tamen venit omnibus viribus ad principalis apicis abruptum, quandam potestatis immensae vertiginem sub corona patiebatur nec sustinebat dominus esse, qui non sustinuerat esse sub domino .…
Sidonius Apollinaris, Epistulae, Books I-VII
-
…cum periculo subtrahuntur. Quare vitanda est etiam illa Sallustiana, quanquam in ipso virtutis obtinet locum, brevitas et abruptum sermonis genus, quod otiosum fortasse lectorem minus fallat, audientem transvolat nec dum repetatur exspectat, cum praesertim lector…
Quintilian, Institutio Oratoria
-
…age, diva, secundo, immittitque ratem mediasque intervolat urbes, qua brevibus furit aestus aquis Asiamque prementem effugit abruptis Europa immanior oris. has etiam terras consertaque gentibus arva sic pelago pulsante, reor, Neptunia quondam cuspis et…
C. Valerius Flaccus , Argonautica
-
…est, ut is eum supinis manibus sustine at ; medicus deinde sinistra manu leniter trahere umbilicum debet ita ne abrumpat ; dextra eum sequi usque ad eas, quas secundas uocant quod uelamentum infantis intus fuit, isque ultimis adprehensis…
Celsus, De Medicina