absolutive
absolūtīvē, Adv. (absolutivus), absolut = bestimmt, sermonem efferri, Charis. 263, 8. Diom. 388, 20. – od. = im Positiv (Ggstz. comparative, superlative), has partiones declinare, Charis. 114, 33.
absŏlūtīvē, dʼune façon absolue, précise : Char. 263, 8 || [gramm.] au positif : Char. 114, 33.