absolutus
absolutus, complete, finished
absŏlūtus, a, um, P. a., from
absolūtus, a, um, PAdj. m. Comp. u. Superl. (v. absolvo), I) in sich abgeschlossen, vollständig, vollkommen (gew. verb. absolutus et perfectus, perfectus atque absolutus = höchst vollkommen), vita, Cic.: philosophus, Cic.: conversiones (Perioden), Cic.: absolutius os, Quint.: argumentatio absolutissima et perfectissima, Cornif. rhet. 2, 28. – II) von nichts anderem abhängig, für sich bestehend, keiner nähern Bestimmung bedürfend, unbedingt, ohne Einschränkung, absolut, causa, Cic.: necessitudo, Cic.: donatio, ICt. – dah. als gramm. t.t., nomen abs., das ohne Beisatz einen vollständigen Sinn gibt (zB. deus), Prisc. – verbum abs., bei Prisc. das keinen Kasus bei sich hat, bei Diomed. dem inchoativum entgegengesetzt, das eine vollkommene Handlung u. nicht wie dieses das Werden der Handlung bezeichnet. – adiectivum abs., das im Positiv steht (Ggstz. comparativum, das im Komparativ steht), Quint.: u. gradus abs., Positiv (Ggstz. gr. comparativus, superlativus), Diom.: u. absoluta species = Perfektum, Mart. Cap. 3, 314.
absŏlūtus, (12) a, um, ¶ 1 part. de absolvo ¶ 2 adjt a) achevé, parfait : Cic. Off. 3, 14 ; de Or. 3, 84 ; Or. 17 ; 182 ; Nat. 2, 34 ; b) complet, qui forme par soi-même un tout : Inv. 1, 17 ; Part. 94 ; c) [gramm.] nomen absolutum Prisc. Gramm. 2, 31, nom qui a un sens complet par lui-même ; verbum absolutum [ou] verbe pris abst [sans complém. dʼaucune sorte], Prisc. Gramm. 8, 10 ; 8, 23, [ou] qui exprime lʼaction complète [opp. à inchoatif, itératif] Diom. 343, 29 : adjectivum, participium absolutum Serv. En. 2, 26, adjectif, participe employé seul, sans substantif || [en parl. du positif des adj. et adv. (opp. à compar., superl.)] : Quint. 9, 3, 19 ; Gell. 5, 21, 13 ; Prisc. ; Diom. || [en parl. du parfait dans les verbes] : Capel. 3, 314 ; Char. , Diom. || absolutior Plin. 33, 66, etc.; Plin. Min. Ep. 3, 10, 6 ; -tissimus Cic. Tim. 12 ; Her. 2, 28 ; Plin. Min. Ep. 1, 20, 10, etc.
- 1. voltooid, volkomen, volmaakt (= perfectus) [officium];
- 2. onbeperkt, onvoorwaardelijk [necessitudo; causa].
absolutus , a, um. part. p. v. absolvo.
Omnibus numeris absolutus 完全 者。Porticus absoluta 破爛的遊廊。Absoluti creditores 各項帐目淸訖。
Suggest a Translation
See an image
Omnibus numeris absolutus 完全 者。Porticus absoluta 破爛的遊廊。Absoluti creditores 各項帐目淸訖。
Suggest a Translation
See an image
De quadam scala proruerat ; ac fracto capite ac discooperto cerebro, invadente febre, multiplicatisque variolis, Absolutus erat judicio medicorum.
Asoul, nostris olim. Lit. ann. 1297. in Lib. rub. Cam. Comput. Paris. fol. 55. r°. col. 2 :
Desquelz douze vinz et dis livres de Paresiz il se tiennent Asouls et apaié. Assossévero, pro Absolutus, liber, immunis, Gall.
Et raportant celi disme en le main le seigneur de Commines, de cui je le tenoie en fief,... il le converti en iritage et me le rendu Assossé et desherhié de tout service de fief. Absoluta pecunia,Præsens, Gall.
Hontheimtom. 1. Hist. Trevir. pag. 724. col. 1 :
Bona quædam, quæ mea Absoluta pecunia comparavi.
De dicto castro sive domo ero homo suus absolutus quod vulgo Ledigh-man nuncupatur.Schannat. Hist. Episc. Worm. tom. 1. pag. 244 :
Hartradus de Merenberg partem castri in Merenberg.... beato Petro tradidit, ratione cujus vasallum se fecit Wormat. Ecclesiæ Absolutum, quod vulgo dicitur Ledigh-mann.Vide Solutus et Ligius. Vide Haltaus. Gloss. Germ. v.
Ledighmann.
absolūtus adj.with sup.
- P. of absolvo, complete, finished: vita: absolutissima argumentatio. Her.—Unconditional: necessitudines.